speechlessphoto

RIP

2010-08-29T16:31:00.002+02:00

Czuć ją pierwszym przeziębieniem, ospałością i lenistwem. Czuć ją chłodnymi porankami, cichym i nieśmiałym śpiewem ptaków za oknem. Wszystko dookoła jest ospałe i niewyraźne, zgryźliwe i markotne, jak nastolatek, który dostał szlaban na wychodzenie z domu. Nie będę już. Nie będzie wpisów, nie będzie zdjęć, nie będzie komentarzy, nie będzie ciekawostek, nie będzie dyskusji. Idzie jesień, a ja wraz jej nadejściem szukam dla siebie miejsca by zapaść w sen zimowy....

Skąd biorą się wartościowe pomysły?

2010-07-29T13:00:00.026+02:00

Jedynym sposobem na kadry dające do myślenia, niosące za sobą jakąś głęboką myśl przewodnią, zmuszające widza do uruchomienia szarych komórek jest :

myślenie nieszablonowe!

Zero podkradania czyichś pomysłów, kreowania obrazu w oparciu o coś co już widzieliśmy. Tworzenie zupełnie nowych, świeżych pomysłów na kadry, a następnie dogłębna analiza wykonania pomysłu, pełne skupienie, dopracowanie szczegółów.

Tak wiem brzmi jak kupa roboty i tak faktycznie jest, ale to wszystko jest warte zachodu, gdy możesz usłyszeć opinie znajomych i nieznajomych na temat Twojej pracy i nie ważne czy są to opinie pochlebne czy nie, ale są! Ktoś musiał pomyśleć, wysilić się by ustalić własną opinię na ten temat. Przesłanie może mu się spodobać lub też nie, a wieloznaczność kompozycji może dostarczyć tematów do rozmów i mnogości skojarzeń.

Nie bój się więc myśleć i zmuszać innych do myślenia! Fotografia nie musi być jedynie pięknymi obrazkami zachodów słońca i portretami pięknych kobiet...

fot. Zdzisław Beksiński

wybaczcie formę w jakiej został przedstawiony tekst, ale bloger robi mi nazłość od wczoraj...

Moje początki

2010-07-24T12:35:00.006+02:00

Dziś postanowiłem pokazać wam jak wyglądały moje pierwsze zdjęcia, które wykonałem 4 lata temu kompaktem, który dostałem od wujka na urodziny....

autoportret mój własny

Fotograf i modelka? Czy aby na pewno?

2010-07-23T01:16:00.014+02:00

Dlaczego dziś każda dziewczyna jest modelką?! Dlaczego każdy posiadacz aparatu jest od razu fotografem?! Kiedyś przeczytałem pewien cytat na którymś z portali, a brzmiał on mniej więcej tak:

Kiedyś fotograf pracował w ciemni.

Dziś to ciemni zajmują się "fotografią".

W dzisiejszych czasach spotykamy się z wszechobecnym upowszechnieniem fotografii i to do tego stopnia, że dziewczyna, której kolega zrobił zdjęcie mianuje się już modelką, a kolega mianuje siebie fotografem. Błąd! Ona mu za-pozowała, a On jej zrobił zdjęcia. Fotograf (w moim mniemaniu) to osoba która wykonuje zdjęcia świadomie, zna wszystkie aspekty techniczne swojego sprzętu, wpływ perspektywy na wygląd modela/kę na zdjęciu, umie poprawnie naświetlić ujęcie i na prawdę pracuje nad tym by obróbki post-produkcyjnej było jak najmniej lub by nie było jej wcale. Modelka to osoba, która pozuje do zdjęć i zna bardzo dobrze swoje ciało, wie która jej część twarzy pokaże ją w korzystniejszy sposób, wie jak korzystnie ułożyć dłonie, nogi, jak się ustawić by fotograf nie musiał jej poprawiać, bardzo dobrze dogaduje się z fotografem, zachowuje się w sposób profesjonalny.

Tutaj podam jako przykład zdjęcie, na temat którego nawet nie mam ochoty się wypowiadać...

znalezione na pewnym portalu; dla dobra autorów

nie powiem nic więcej...

W tle pobrzmiewa przecudowna płyta mojego ulubionego wokalisty...

Piękno i brzydota

2010-07-22T20:51:00.000+02:00

Czytając pewne perturbacje odnośnie zdjęcia dały mi mocno do myślenia. Gdy zwiedzamy jakieś galerie internetowe czy chociażby prawdziwą galerię w budynku z prawdziwymi odbitkami, na ogół (w 99%) widzimy zdjęcia, które uznajemy za miłe dla oka, często wręcz piękne. Czy to widoczki, czy portrety, a może też prawdziwe studyjne, schludne, minimalistyczne, odbierające dech w piersiach obrazy. Dlaczego tak mało jest zdjęć prawdziwych, pokazujących brzydotę, nieuniknioną prawdziwość czyhającą na nas na każdym rogu? Dlaczego tak mało pokazujemy zdjęć wywołujących poruszenie, lawinę komentarzy, zmuszających do refleksji i wyrażenia swojej opinii? Czyżby wszechobecny konformizm?

Na czym polega fotografia w 2010 roku...

2010-07-20T09:33:00.005+02:00

Z fotografią studyjną jest jak z gotowaniem. Żeby obiad był smaczny trzeba wymyślić co chcesz zjeść na dziś, potem dobrać świeże składniki oraz pamiętać by nie ominąć żadnego z nich. Odpowiedni sposób i czas przyrządzania potrawy są również bardzo ważne, a na koniec zostaje doprawienie do smaku wg własnych upodobań.

W fotografii studyjnej najpierw trzeba mieć pomysł na zdjęcia, potem dobrać modelkę, która się najlepiej sprawdzi (typ urody, modelce do aktu stawia się inne wymagania niż modelce do portretu). Potem przychodzi czas na stylizację, potrzebne są często jakieś rekwizyty, miejsce etc. Odpowiednio dobrany makijaż podpowie widzowi o co dokładnie chodziło nam w sesji lub po prostu ukryje drobne niedoskonałości skóry modelki. Gdy już wszystko gotowe trzeba się zabrać w końcu za ustawianie modelki, lamp i robienie zdjęć! Odpowiednia ekspozycja nie jest w ani 1% mniej ważna od tego co już wymieniłem. Gdy zdjęcia już zrobimy, trzeba je wywołać, zrobić stykówki (bądź zeskanować), zrobić odbitki.

Natomiast z fotografią studyjną cyfrową (wiem troszkę generalizuję) jest jak z odgrzewaniem gotowych mrożonek. Idziemy do sklepu, kupujemy, przychodzimy do domu, odgrzewamy, jemy, wyrzucamy śmieci i gotowe. Dlaczego? Ponieważ nie każdy fotograf cyfrowy (praktycznie nie wielu np. Annie Lebovitz). Nie spędzi 2 min dłużej nad sensownym ustawieniem lamp i nie zmierzy dobrze ekspozycji bo może zrobić sobie 10 zdjęć i potem na kompie obrobi. Nie odsunie modelki od tła na tyle by go nie było widać bo może je usunąć obrabiając zdjęcie itp. itd.

Taki fotograficzny obiad na szybko nigdy nie będzie smakował tak dobrze jak ten pieczołowicie i starannie przygotowany...

Zapraszam zresztą do oglądania zdjęć (na które wpadłem dziś zupełnym przypadkiem )

Paskudna pogoda zmusza do siedzenia w domu...

2010-07-14T08:55:00.005+02:00

Pisząc wczoraj temat tego wpisu postanowiłem, że wcale nie jest to wina pogody lecz jakiegoś utwierdzania siebie samego w tym, że jest za gorąco, że to że tamto i wymyślanie jakichś głupich wymówek. Dlatego też zadzwoniłem po koleżankę, ubrałem moje obcisłe rowerowe gatki i hawajską koszulę i ruszyłem pod jej dom. Potem wpadliśmy jeszcze po mojego kolegę i w sumie wczoraj zrobiliśmy koło 40km. Każde z nas zdążyło przed deszczem praktycznie w ostatniej chwili, a burza była, krótka lecz intensywna (jak to oberwanie chmury po takich upałach).

Czemu piszę o rowerze? Ponieważ wpadłem na pewny tok myślenia. Błędny tok myślenia. Jestem na siebie zły bo nie robię zdjęć, bo nie mam z czego zrobić odbitek, bo nie umówiłem od grudnia, żadnej sesji. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Bo muszę się uczyć, bo pogoda nie taka, bo mi brakuje filtra by osiągnąć taki efekt jaki chcę, bo za gorąco, bo za zimno, bo muszę szukać jakiejś nowej modelki i tak zawszę znajdę wymówkę. Za często odpowiadam w życiu na różne pytania jednym prostym, krótkim, energicznym i dającym mocno do zrozumienia : NIE!

Ale dlaczego odmawiam? Bo tak jest łatwiej? Może i jest ale nie przynosi to ze sobą niczego pozytywnego, żadnych miłych wspomnień, a jedynie frustrację, że znów czegoś nie zrobiłem bo miałem wymówkę i też żal, że jednak mogłem to zrobić...

Doświadczyliście czegoś takiego, że mieliście ochotę na zdjęcia ale nie chciało Ci się wybrać w to miejsce, w którym mielibyście zrobić zdjęcia? Nie chciało wam się zaprosić modelki ale chcieliście zrobić zdjęcia? Ile razy przechodziło wam przez myśli robienie odbitek, a ile razy tak na prawdę je wykonaliście?

Poniedziałek też może być piękny!

2010-07-12T07:49:00.003+02:00

Wstałem punkt siódma i rozmyślam nad kadrem, dokładnie nad trzema kadrami. Pytanie tylko po co tak wczas wstawać i myśleć o jakimś kadrze, a dokładnie to trzech. Chwilkę do tyłu, no w sumie to ładnych kilka miesięcy temu jeden z kolegów wpadł na pomysł zorganizowania przekazywanki aparatowej, która niestety chyba zakończyła się fiaskiem ze względu na jednego użytkownika, który nie przekazał aparatu dalej, co więcej przestał się odzywać...

Postanowiłem więc reaktywować pomysł, ale tym razem chciałem by efekt naszej pracy można było gdzieś podziwiać. Po małym tuningu mojego pomysłu - udało się! Aparatu użyczył Grzegorz , który przetransportował aparat z nad morza aż do stolycy by Artur założył w nim Rollei Retro 100. Aparat zaczął wędrować po Polsce w połowie czerwca; wczoraj dotarł do mnie dzięki Piotrowi, a dziś pójdzie dalej i tak aż wróci do Grzegorza. On wywoła film i zrobi odbitki, jeżeli się wyrobimy, a do tego zmierzamy to nasze mozoły będzie można podziwiać na galerii bezdomnej we wrześniu w Koszalinie!

P.S. Trzymajcie kciuki!

That's not the shape of my heart

2010-07-11T15:29:00.005+02:00

Nie raz słyszałem lament lecący z ust osób mnie otaczających, jaki to głupi krok zrobiłem pozbywając się cyfrówki. Bo robiłem takie ładne zdjęcia ślubne, bo koledze zrobiłem takie ładne zdjęcia jak startował na zawodach rowerowych, bo robiłem takie ładne zdjęcia koncertowe, bo w studiu też ładne zdjęcia robiłem. Były takie kolorowe i takie ładne, miały winietę, podciągane kolory i było ich tak dużo...

Przestałem po pewnym czasie reagować na wytykanie mi jaki to ogromny błąd życiowy popełniłem i zająłem się robieniem zdjęć. Musiało zejść rok by znajomi zaczęli zauważać że sprzedając cyfrówkę nie sprzedałem swojej wrażliwości, sposobu kadrowania, a nawet nauczyłem się bardzo dużo, ale czego ja wymagam od dzisiejszych czasów. Dobrze, że w nadchodzącym tygodniu wychodzi płyta mojego ulubionego wokalisty i zamawiam wreszcie brakujące materiały i chemię do ciemni...

w przerwie meczu...

2010-07-10T21:32:00.006+02:00

Trochę ponarzekam znów!

Kupiłem powiększalnik to przyszedł uszkodzony. Skończył mi się papier, skończyła mi się chemia i kończą mi się filmy. Czekam na odzew od pewnego pana, który dorobi mi uszkodzone części, czekam na pieniądze z rzeczy które sprzedałem i wybieram się na jakieś zakupy. Troszkę chemii, paczkę papieru, wywoływacz pozytywowy i utrwalacz. Nie mogę już się doczekać! Dziś zaświetliłem 4 błony ładnym widoczkiem oraz całą rolkę 120 różnymi widoczkami, etc. Nie muszę mówić, że korci, a ja nawet utrwalacza nie ma...

Wrzucam jakieś stare gnioty, jeszcze na jednym ostrością nie trafiłem...

Pół słowa...

2010-07-05T16:50:00.005+02:00

To już piąty post, który piszę ale dla odmiany ten opublikuję. Ostatnimi czasy w moim fotograficznym życiu nadszedł czas zmian (nie tylko fotograficznym ale reszta nie jest istotna).

Tak troszku marudzę ale jeszcze nie wiadomo o czym, dlatego już tłumaczę.

Technologia, technika idzie do przodu, wszystko jest tak projektowane by było prostsze w obsłudze, ładniejsze, bardziej ekologiczne, mądrzejsze, piękniejsze, zgrabniejsze i milion razy lepsze od swego poprzednika. Z tego prostego powodu roczny telefon jest już stary, roczny komputer nie wzbudza już takich ochów i achów jak w momencie jego kupna, a cyfraki mają coraz to więcej megapixeli i lepszy autofocus, a do tego jeszcze więcej opcji i jeszcze lepsze programy tematyczne.

Tydzień temu powiedziałem : Nie! Wyrzekam się nowoczesnej technologi w dziedzinie, która jest mi tak bliska. Fotografia już nie raz przytuliła mnie to swego łona, pogłaskała, ukoiła i powiedziała, że będzie dobrze. Trzymała mnie za rączkę, tłumaczyła każde pojęcie z anielską cierpliwością, znosiła ze stoickim spokojem każdy mój kaprys. Teraz chcę się jej odwdzięczyć, złożyć jej najgłębszy pokłon i wielbić ją.

Od dziś już nie skanuję filmów, od dziś robię stykówki i odbitki! Koniec lenistwa! Koniec wymówek! Koniec marnowania czasu na głupstwa! Być może niedługo pojawią się stykówki z LF'a (właśnie szitki schną w szafie). Muszę uzupełnić zapasy chemii oraz papierów, ale ruszę pełną parą!

Kot i krakowska Laura

2010-06-26T07:32:00.002+02:00

Szymon mówi

2010-06-21T08:08:00.000+02:00

a w zasadzie to nie Szymon, a pewna pani, jakby tego było mało mówi, że zapuściłem bloga! Dlatego też ten wpis powstał z dedykacją dla niej...

Fotografia - Pasja?Hobby?Ucieczka?

2010-06-13T17:12:00.002+02:00

Fotografia zdecydowanie stoi u mnie na piedestale, często gdy mam pomysł na zdjęcie odwołuję wszystko co sobie zaplanowałem (no poza posiłkami). Dlaczego tak robię? Ponieważ fotografia pozwala mi się oderwać od rzeczywistości, jest jak dobrze napisana książka, którą się pochłania w mgnieniu oka, czy piosenka zapadająca w ucho tak bardzo, że potem nucimy ją przez dzień cały. Jest to dla mnie moment wytchnienia, odpoczynku, czas zrobienia czegoś niekonwencjonalnego, zwariowanego lub uchwycenia chwili, która jest tego warta. Czasem fotografia posiada przekaz, czasem jest widokówką, czasem wzrusza, czasem budzi wspomnienia, czasem rozśmiesza.

Najpiękniejszy w fotografii moim zdaniem jest właśnie brak schematyczności, absolutny brak granic dający możliwość stworzenia czegoś niecodziennego, czegoś pięknego, czegoś wzruszającego, dającego do myślenia. Biorąc aparat z załadowaną kolejną rolką filmu, kolejną kasetę z szitkami dostaję możliwość wykorzystania ich na każdy sposób jaki przyjdzie mi do głowy, nie ma ograniczeń (ograniczeniem dla siebie mogę być tylko ja sam). Biorąc aparat do ręki mogę podbić świat (wiem że brzmi to naiwnie, ale jest w tym ziarenko prawdy).

Coś mi test nie wyszedł...

Adox Chs 25@25 Rodinal 1+100 1h 30min

A jak Idiota...

2010-05-25T00:24:00.003+02:00

Co to jest zapytam? Zapytam co to jest to?

Cóż to takiego?, takiego cóż to?

Czego się bałem? Bałem się czegoś...

Czegoś nie rozumiałem?, Nie rozumiałem czego…

Transformator- czyli polak potrafi

2010-05-22T16:54:00.010+02:00

Jako świeży abiturient (jeszcze egzamin zawodowy przede mną) technikum elektronicznego (nie ważne, że bardzo rzadko w szkole bywałem), postanowiłem zbudować sobie trafo do głowicy Color 3 (Opemus 6), którą dostałem do Grzegorza. Na szczegółach budowy może nie będę się tak bardzo skupiał (bo w zasadzie nie ma na czym) więc przejdę od razu do potrzebnych nam części :

Transformator Toroidalny 150 VA 230 / 12V - 95zł

Obudowa - 8,20zł

Przewód z wtyczką - 7zł

Przewód 1,5 1m - 3zł

Włącznik - 2zł

Gniazdo bezpiecznika - 3zł

Bezpiecznik - 50gr

Gniazdko 16A - 8zł

Śrubki i podkładki - 1,2zł

------------

127,9zł

Trafo zaprojektowane dla halogenu 12V o mocy 100W (obługuje maksymalnie 150W), na razie w wersji ubogiej, ale później dorobię jeszcze przełącznik (wraz z diodą LED symbolizującą włączenie) który ograniczy moc żarówki halogenowej do mniej więcej 50W (w celach maskowania etc) oraz dodam wiatrak jeżeli zajdzie taka potrzeba...

Za jakoś zdjęć przepraszam, ale aparat cyfrowy tylko w telefonie posiadam

Głębsze przesłanie - co do cholery?!

2010-05-21T23:40:00.003+02:00

Podczas ostatniej rozmowy z moim przyjacielem, zboczyliśmy z głównego tematu i zaczęliśmy rozmawiać o doszukiwaniu się głębszego sensu z fotografiach. W obecnych czasach gdy ktoś robi wystawę swoich prac, często na stronie internetowej miejsca, w którym będzie można oglądać jego zdjęcia np. galerii, centrum kultury etc. można przeczytać krótką notkę o pracach. Zdarza się iż osoba opisująca wystawę nieco się zagalopuje i tak zdjęcie makro biedronki nie jest już zdjęciem makro biedronki lecz alegorią społeczeństwa polskiego, które symbolizują kropki na jej odwłoku, a sama biedronka symbolizuje prezydenta dźwigającego kraj ku lepszemu. I teraz niech, ktoś uwierzy, że autor poszedł na łąkę szukać biedronki w takim właśnie celu, a nie zrobił tego zdjęcia całkiem przypadkowo gdy wybrał się na spacer z aparatem i akuratnie przyuważył na źdźble trawy temat swojego zdjęcia. Nie dorabiajmy na każdym kroku teorii do tego co robimy! Stwórzmy teorię, a potem do niej doróbmy zdjęcia a nie odwrotnie...

Jeżeli faktycznie mamy idziemy na wystawę i mamy się doszukać głębszego przekazu konkretnych prac to niech przynajmniej faktycznie go posiadają tak jak te fenomenalne prace Stanisława Kusiaka...

fot. Stanisław Kusiak

Adrian

2010-05-18T00:34:00.003+02:00

Matura, matura goni a ja dalej czuję że nic nie umiem...

Tarnowska zachmurzona pogoda z widokiem w tle

2010-05-14T11:35:00.004+02:00

Naturalnie bez perypetii się nie obeszło, zdjęcie robione w miejscu często odwiedzanym przez pary albo po prostu amatorów uniesień miłosnych, gdyż wieczorem jest tam na prawdę ładnie. Ja postanowiłem się wybrać najpierw za dnia i tak oto wyposażony w pakiet czterech zdjęć postanowiłem zdziałać jakiś widoczek. Najpierw zmierzyłem światło i ustaliłem ekspozycję (robiłem to moim 6x6 gdyż światłomierz mi nie działa) oczywiście kto się spieszy ten diabła cieszy.

Pomiar był mierzony na iso400, a ja miałem iso25. Dobrze, że ekspozycję ustaliłem wtedy w kierunku świateł i najtragiczniej nie wyszło. Zdjęcia naświetliłem z wykorzystaniem czerwonego filtra (czyt. jedno szkiełko z okularów 3d z imaxa) tak się składa że mam na razie ważniejsze wydatki niż filtry, a jak wiadomo Polak potrafi. Niestety filtr na zdjęciu zbyt dużo nie dał (troszkę je uwypuklił ale nie ma cudów, dlatego zakup wskazany). No i na jednym zdjęciu nie zauważyłem że widać moją torbę. Wrzucam to które najbardziej mi się podoba mimo, że jest nie najlepiej naświetlone...

Adox CHS 25@25, Rodinal 1+50, 12min 20C

Ale przynajmniej maturę ustną z angielskiego zdałem na 20pkt...

Warsztat mistrzowski dr. hab Mariana Schmidta

2010-05-13T09:21:00.001+02:00

Polecam oglądnąć, ja byłem zachwycony!

Dlaczego fotografie zrobione wielkim formatem są takie piękne?

2010-05-13T00:55:00.000+02:00

Pytanie jest poniekąd przewrotne i może zapoczątkować burzliwą dyskusję, ale nie to jest moim celem. Chciałem dziś podzielić się z wami moimi przemyśleniami dlaczego zdjęcia osób używających wielkiego formatu są często niedoścignionym wzorem dla innych.

Opowiem jak było ze mną, otóż mój pierwszy kontakt z aparatem analogowym nastąpił gdy byłem mały (lat około sześć) i dorwałem w moje małe łapki aparat Kodaka moich dziadków, a potem dostałem Smienę z którą latałem i udawałem że robię zdjęcia. Można uznać że już wtedy w jakimś stopniu rozpoczął się mój romans z fotografią. Mój pierwszą lustrzankę 35mm kupiłem w wakacje 2007 roku. Rok później na hamerykańskim serwisie aukcyjnym dorwałem pięknego japońskiego TLR'a który służył mi przez prawie półtora roku.W między czasie zdążyłem jeszcze wymienić SLR na lepszy model. W wakacje 2009 kupiłem kolejny aparat 6x6, tym razem z wymiennymi obiektywami i w ogóle cud miód. Zbliża się koniec 2009 roku, zakupiłem wtedy cudowny aparat z 1947 na błony cięte 4x5. Wszystko brzmi pięknie ładnie ale nawijam o sprzęcie, a nie o zdjęciach...

Już naprawiam ten błąd! Na samym początku robiłem zdjęcia na kodaku gold 200, zamawiając odbitki z każdej kliszy, potem kupiłem kilka filmów do ręcznego wywoływania i wraz z kolegami rozkręciliśmy ciemnię. Początkowo tylko wywoływaliśmy filmy więc zakupiłem skaner by móc jakoś podglądnąć efekty mojej pracy. Pamiętam mój pierwszy film, był to bodajże fomapan 400 wywołany w ID-11, na którym robiłem zdjęcia koleżance gdzieś końcem 2007 roku. Klisza była praktycznie czarna, a to za sprawą otworzenia górnej części rolki filmu 35mm w pokoju skąpanym w cudownych już prawie zimowych promieniach słonecznych. Potem już szło jakby z górki. Wszystko co dobre się dzieje do czasu. Mój pierwszy 6x6 posiadał światłomierz na baterie 1,35V których już nikt nie produkuje ze względu na szkodliwy wpływ na środowisko. Włożyłem więc baterię o napięciu 1,55V niestety poziom mojej wiedzy był znikomy (nie żeby teraz nagle wzrósł), kilka rolek zeszło zanim zrozumiałem, że niezawodny pomiar światła robi mnie w balona o dobre 2EV. Moje wywoływanie też pozostawiało wiele do życzenia.

Ciemnia mieściła się w piwnicy kolegi w starej klimatycznej kamienicy. Cieszyliśmy się, że mamy mały własny kąt z bieżącą wodą (zimną jak czort i lekko dziurawą rurą odpływową ale własny). Miejsce to należało do bardzo zawilgotniałych, a nasza wiedza była bardzo znikoma (a szczególnie moja) i nie przywiązywałem wagi do poprawnego wypłukania filmu, trzymania poprawnej temperatury wody, którą płukałem film, temperatura wywoływacza też lubiła się wahać. Werdykt : wyniki były tak powtarzalne jak wystrzelenie dwóch razy z shotgun'a w tym samym kierunku. Na dzień dzisiejszy widzę jak bardzo zemściło się na mnie moje niedbalstwo...

Od tamtych wydarzeń minęło już trochę czasu, czuję, że dojrzałem fotograficznie (w małym stopniu ale zawsze). Dużo sprawniej radzę sobie z naświetlaniem, wywoływaniem, robieniem odbitek, choć wiem, że dalej długa droga przede mną.

Gdy zaczynałem się zakochiwać w kliszy oglądałem zdjęcia różnych fotografów m. in. Avedona i podziwiałem jego kadry, detale, szczegóły, światło. Potem wpadłem jakoś przypadkowo na blog Iczka i zacząłem podziwiać piękno wielkoformatowych prac. Postanowiłem, że zrobię ten szalony krok aby móc tak jak inni móc celebrować moment robienia zdjęcia, napawać się chwilą, liczyć ekspozycję, wyciąg miecha, oglądać obraz odwrócony o 180 stopni. Miałem dosyć tej łatwości z jaką przychodzi robienie zdjęć szybkostrzelną puszką z motorkiem i 36 zdjęciami ( albo cyfrakiem z dużą kartą). Dziś wiem, że wybrałem dobrze i znam już odpowiedź na pytanie dlaczego fotografie zrobione wielkim formatem są takie piękne! Efekt finalny jest adekwatny do wysiłku i pracy jaką wykonujemy podczas zrobienia zdjęcia. Nie należy zapominać też o czasie jaki poświęcamy na dobre przygotowanie się do wykonania ujęcia...

Tak na prawdę liczy się przemyślenie wszystkiego na spokojnie przed wykonaniem zdjęcia, niezależnie od formatu jakim pracujemy...

Przemyślanych ujęć życzę, a ja się położę spać...

Wakacyjne wspomnienia...

2010-05-05T16:50:00.002+02:00

Wywołałem wczoraj zaległą kliszę z 16 sierpnia 2009 (data mówiła mi tylko, że byłem za granicą ale nie miałem zielonego pojęcia co mogło się na niej znajdować, tym bardziej że zupełnie zapomniałem o tych klatkach które wczoraj zobaczyłem).

W dodatku Rollei Retro 400 (którego bardzo nie lubię, lecz okazało się to dopiero po kupieniu 20rolek...) naświetliłem na iso100, a na cyfrowej prawdzie niestety nie ma czasu podanego dla tego iso. W piekielnym zimnie wywołałem rolkę w 1+50 przez 7:30 w temp około 20,5C i jestem średnio zadowolony z efektów. Muszę przyznać że mam ogromną ochotę zrobić odbitki ale wyzwanie to ogromne i zdolności aż takich obecnie nie posiadam...

//Ekhm jakby co to u mnie wszystko wygląda miodzio, ale monitor coś mi ostatnio ześwirował z gammą i dlatego tak ciemno. Jak to rozpracuje to poprawie;)

Zdjęcia, zdjęcia i jeszcze raz zdjęcia

2010-05-03T11:54:00.004+02:00

Bronica vs Hasselblad

2010-05-02T20:52:00.003+02:00

Jakoś tak dłubię sobie w necie ostatnimi czasy i wpadł mi w oko film z hasselbladem jaki to on świetny i cudowny i lustro tak niesamowicie wytłumione.

Więc postanowiłem spróbować tego samego z moją Bronią, oto efekty:

Ja się rozpisywać nie będę bo swój aparat uwielbiam i z wielkim żalem przyszłoby mi go zamienić na inny...

Kodak Ektar w nie moim wykonaniu

2010-05-02T13:08:00.004+02:00

Piękne połączenie Broni SQ z Kodakowskim Ektarem i dwóch sympatycznych modeli!

Tarnów, Mościce i okolice

2010-04-25T18:29:00.003+02:00

Budka z hotdogami

2010-04-24T19:31:00.002+02:00

W ostatni czwartek naszło mnie na zrobienie kilku odbitek, a że z odmawianiem mam problemy (a tym bardziej samemu sobie), poszukałem tylko negatywu, którym miałem się zaopiekować. Pech chciał iż odkopałem przy okazji zdjęcia sprzed dwóch lat gdy stawiałem pierwsze kroki w fotografii analogowej gdy filmy wywoływałem w skandalicznych warunkach bez większego zastanowienia się nad procesami zachodzącymi w koreksie oraz nad suszeniem. Mam na dysku gdzieś jeszcze skan pięknego roweru który uwieczniłem na kliszy będąc w Bostonie. Dodawać nie muszę, że pluję sobie teraz w brodę, że nie dbałem o filmy i nawet mi przez głowę nie przeszło wtedy sprawdzenie czy aby na pewno wypłukałem utrwalacz. Potem zabrałem się za zdjęcie Miśka które obiecałem mu odbić, zrobiłem próbki, dobrałem filtry, dobrałem czas i szast prast odbitka gotowa! Byłem zachwycony (tym bardziej że na prawdę paprochów jest na niej góra trzy, a nie koło 20 jak zwykle bywało). Gdy papier się utrwalił, został utopiony w hektolitrach wody i ostatecznie wysechł na wiór ukazał mi się cudownie czarno-biały obraz.

W piątek okazało się, że muszę zrobić sobie zdjęcia do dokumentów. Poszedłem do zakładu znajdującego się w rynku zaraz obok pewnego pana który serwisuje starutkie analogowe aparaty. Zakładzik miał na oko pięć metrów kwadratowych. Przeszedłem posłusznie przez prowizoryczną ściankę działową, w której znajdowało się przejście zakryte kotarą. Ścianka dzieliła pomieszczenie na poczekalnię i "studio". Gdy już usiadłem na mocno wysłużonym stołku oczom moim ukazał się ekran telewizora wycelowany w moją stronę wraz z "lampami studyjnymi" wielkości na prawdę małej lampki nocnej. Nieco dalej ode mnie stało biurko z drukarką oraz jakiś kompakt z samego początku XXI w. na statywie pamiętającym stan wojenny.

Pani odsunęła na chwilkę aparat, poklikała coś na komputerze, a z drukarki wysunął się papierek z 4 odbitkami. Poprawiłem koszulę i czekałem na znak do strzału. Pani ustawiła mą głowę oraz całe popiersie według jej "wprawnego oka" a rezultat od razu widziałem na telewizorze skierowanym na wprost mnie. Po kilku próbach ustawiłem się po swojemu i Pani zrobiła zdjęcie. Poprosiłem o czarno-białe odbitki bez żadnego retuszu, bardzo niepocieszona pani stwierdziła, że bez "tych tam ten no" (czyt. pieprzyków) wyglądał bym lepiej na zdjęciu. Zapłaciłem i wyszedłem. Zjawiłem się w tym samym miejscu kilka godzin później celem odebrania zdjęć. Moje nieszczęście, że oglądnąłem je dopiero w domu. Każde czarno-białem zdjęcie (a jest ich cztery) ma swój niepowtarzalny czarno-biało-zielono-niebieski odcień i choć co prawda pieprzyki mam na swoim miejscu to zniknęły mi zmarszczki na czole...

Mam już dosyć tego wszystkiego, chciałbym iść do zakładu gdzie jakiś pan albo pani wyciągnie w moim kierunku piękny aparat formatu 4x5 i z prawdziwym kunsztem zrobi mi zdjęcie do dokumentów lub nawet jakiś portret. Chciałbym zobaczyć zdjęcie na którym obraz będzie prawie trójwymiarowy! Zdjęcie do dokumentów to przedmiot, który ma funkcję czysto identyfikacyjną, który stałby się zarazem małym dziełem sztuki, dziełem o wymiarach 45x65mm.

Porównałem sobie BW tych małych świstków bliżej niezidentyfikowanego papieru z moją podobizną do odbitek które zrobiłem i po tym fakcie nie mam słów. Chyba kupię sobie obiektyw do robienia zdjęć do dokumentów i będę je sobie sam robił. Chcę na swoim dowodzie, prawie jazdy czy paszporcie wyglądać tak jak wyglądam w rzeczywistości, a nie odmłodzony bez pieprzyków z poprawionymi ustami...

Skill rośnie!

2010-04-16T07:22:00.000+02:00

Z powodu podłego nastroju postanowiłem ostatnio poprawić sobie humor poprzez zrobienie dwóch większych odbitek, które wiszą już na ścianie w ramkach, które leżały już dobre cztery miesiące w szafie. Po długim przeglądaniu negatywów wybrałem klatkę, z której zrobię odbitkę, następnie przygotowałem chemię, wyczyściłem stanowisko pracy, wkręciłem obiektyw do powiększalnika, wypucowałem film, zgasiłem światło, zgasiłem papierosa i zabrałem się do robienia próbek. O dziwo po zrobieniu drugiej próbki dostałem olśnienia i trzecia próbka wyglądała tak pięknie jak tuningowany skan, który trzymam na komputerze. Może co prawda nie obyło się bez kilku paprochów ale jestem bardzo zadowolony z efektów! Potem przyszedł czas na poszukanie drugiego zdjęcia (chemia przecież nie może się marnować), znalazłem upragnioną klatkę i po kilku próbkach znów mnie olśniło czego oczekuję i znowu sukces. Wypłukałem odbitki, wyczyściłem stanowisko pracy, posprzątałem wszystko pięknie, zlałem chemię do butelek (łudząc się, że jeszcze coś z niej będzie na następny dzień - następnego dnia okazało się że muszę zrobić sprawozdania do szkoły i siedziałem ponad cztery godziny przepisując trzy z pięciu sprawozdań) i poszedłem powiesić odbitki do szafy. Plan poprawienia humoru udał się w stu procentach, a jutro ciąg dalszy...

Nic już nie jest takie jak kiedyś

2010-04-11T22:23:00.007+02:00

Na początku jest moja głowa w moich rękach.

Następnie z tego miejsca rozchodzą się koła.

Koło stół kwadratowy. Koło pokój. Koło

kamienica. Koło ulica. Koło miasto. Koło

kraj. I kontynent opasany kołem.

Koło półkula. Koło. Koło wszystko.

Na samym końcu jest maleńka kropla.

Marcin Świetlicki - Świat

Sesja z Miśkiem cz.2

2010-04-08T21:21:00.002+02:00

Sesja z Miśkiem cz.1

2010-04-08T17:48:00.004+02:00

HP5+@400 moczony w MD-76 przez 20min w 20C

W realu ta klisza tak dobrze nie wygląda...

Kalibracja mnie czeka wywoływacza z filmem, a w kolejce ADOX CHS 25 ART w A49 i HP5 PLUS w ID-11

Stand by Me!

2010-04-05T10:43:00.003+02:00

Nowe potężne możliwości już od 12 kwietnia!

2010-04-03T14:56:00.005+02:00

Dziś trafiłem na prezentację nowego dziecka od Adobe, które już za nieco ponad tydzień pojawi się majestatycznie na półkach sklepów na całym świecie za horrendalne pieniądze. Znów wielkie korporacje ułatwiają nam życie swoimi cudownymi rozwiązaniami, ale czy na pewno? Zapewne wiele osób doceni nowe możliwości programu i narzędzia dzięki którym będzie można jeszcze łatwiej i bez widocznych śladów ingerować w zawartość zdjęcia, co więcej jest nawet opcja o nazwie puppet warp dzięki, której można skorygować pozę osoby na zdjęciu.

No tak od dziś każdy będzie mógł przy pomocy Photoshopa poprawiać swoje dzieło w nieskończoność! Czy przypadkiem nie tracimy wątku w całym tym fotograficznym świecie?

Kiedyś liczyły się zdjęcia, dziś liczy się ilość pikseli upchniętych na matrycy, szybkostrzelność, super szybkie procesory będące sercem całej elektroniki zawartej w cyfrowych lustrzankach. Ważne są karty na których można zrobić tysiąc zdjęć w rawach, zapisujące plik z prędkością 45MB/s. Ludzie prześcigający się między sobą w kupowaniu coraz to droższych obiektywów. W dzisiejszych czasach bardzo zauważalne jest to, że zdjęcie przestało być głównym tematem rozmów fotografów, jego miejsce zajęły nowinki techniczne na temat aparatów, testów obiektywów i tym podobnych.

Gdzie podziały się czasy gdy każdy cieszył się tym co miał? Gdy człowiek chwalił się ujęciem przez niego wywołanym, a nie sprzętem przy pomocy, którego go uzyskał (wiem gadam trochę jak stary dziadek choć przecież dopiero dwudziestka na karku lecz sentyment mnie ogarnia z opowieści starszych ode mnie kolegów, znajomych, wujków, czy nawet dziadka).

Od dwunastego kwietnia dojdzie to tego jarmarku także inteligentne oprogramowanie, które już zupełnie pozwoli delikwentowi na wyłączenie mózgu. No bo po co się wysilać w konkretnym ustawieniu kadru skoro możemy zrobić tysiąc zdjęć, po co mamy ustawić modelkę skoro możemy skorygować jej pozę w programie, po co wyczyścić kadr przed zrobieniem zdjęcia skoro mamy narzędzie dzięki któremu po pięciu minutach mamy czyste zdjęcie i nie ważne, że ręczne uprzątnięcie zajęło by nam góra dwie. Dziś ludzie powoli przestają odróżniać miejsca godne uwiecznienia od tych, które nadają się tylko do podziwiania. Zawsze przed zrobieniem zdjęcia posiadając dwunasto-klatkowy film zastanawiam się czy aby na pewno będę dumny ze zdjęcia i czy warto uwiecznić to miejsce lub ten moment. Posiadacz cyfraka robi zdjęcie i potem albo je usuwa albo przerabia w Photoshopie i prezentuje zdjęcie nieposiadające zbyt wiele podobieństw z miejscem, w którym zostało zrobione, a przecież w fotografii chodzi przede wszystkim o to by pokazać świat tak jak się go samemu postrzega. W tym momencie traci to sens gdyż ja widziałem w tym miejscu ławkę, on ją widział, ba nawet na niej siedzieliśmy, a na zdjęciu jej już nie widać...

Przestańmy się oszukiwać wszyscy nawzajem przeróżnymi foto-manipulacjami, porzućmy nudne rozmowy na temat sprzętu, przestańmy się przechwalać możliwościami naszych puszek i zacznijmy po prostu robić zdjęcia! Wywołajmy je i wsadźmy do albumu albo powieśmy na ścianie i wspominajmy moment wciśnięcia spustu migawki!

Mokrych jajek, wesołego dyngusa i pięknej pogody do zdjęć

Prima kurwa aprilis jego zajebana mać!

2010-04-01T17:40:00.005+02:00

Prima aprilis - obchodzony 1 kwietnia, dzień żartów. Został zapoczątkowany prawdopodobnie w połowie XIII wieku, obchodzony w wielu krajach świata. Polega on na robieniu żartów i sprawianiu by ludzie uwierzyli w małe kłamstewka, a następnie wykrzykiwaniu prima aprilis. Tego dnia jaja robi sobie każdy, nawet media podają różne nieprawdziwe wiadomości...

U mnie dziś nie będzie żartów, kawałów i małych kłamstewek, będzie natomiast o fotografii jak to zwykle bywa. Od kilku dni zacząłem się zastanawiać do czego zmierza dzisiejsza fotografia i czy dzisiejszych użytkowników aparatów powinno się nazywać jeszcze fotografami czy raczej fotografikami...

Zamieszczając zdjęcia w poście poniżej dopuściłem się dziś komputerowej manipulacji która zakłamała rzeczywisty obraz widziany przeze mnie podczas robienia zdjęcia. Już tłumaczę!

Robiłem zdjęcia na nieziemsko wkurwiającym mnie Rollei'u Retro 400 który od dawna przezywam roluj retro. Film się skręcił jak to zawsze z nim bywa i znów zrobiły się pierścienie newtona podczas skanowania, więc starałem się je wymazać przy pomocy narzędzi zawartych w programie do obróbki, z którego korzystam. Do tego doszło naturalnie usunięcie paprochów. Narzędzie pobiera próbkę z miejsca, które wybieramy manualnie, a następnie za pomocą algorytmów ustala jak mają wyglądać pixele, które nim zamażemy by "nie było nic widać!"

Może jest to naciągany przykład manipulacji w programie graficznym ale jednak jest! Choć wszyscy wiemy jak dziś wygląda robienie zdjęć. A tutaj sobie cyknę, albo może tak, a nie tu jest błoto to się wytnie liście w szopie i wyprostuje bo mi się krzywe zrobiło...

Fotografik przychodzi do domku, zrzuca zdjęcia na swego peceta, odpala szopa, lightroom'a, gimpa czy jakiekolwiek inne narzędzie i zabiera się do roboty. Najpierw sobie wyprostuję, dobra, a teraz pasuje wyciąć te liście. O kurwa jeszcze drzewa się chwyciło trochę ale to nie problem, o i śmieci usunę sobie jeszcze z trawnika i ten patyk co mi się go nie chciało wyjąć z kadru i jeszcze sobie wyostrzę bo mi ręka drgnęła, no i na koniec sobie rozjaśnię bo mi się nie chciało ekspozycji właściwej ustalić. Ooo! Mogę sobie jeszcze zajebiste kolorki zrobić, a może coś nowego, to sobie poszukam w necie tutoriala na jakiś zajebisty patent. Teraz tylko ramka i gotowa zajebista fota!

Gdyby wyżej wspomniany człek robiąc zdjęcie łąki wcześniej ją uprzątnął, ustawił aparat na statywie, ustalił ekspozycję i wybrał interesujący go kadr spędziłby przed komputerem 2 min. Zmniejszyłby zdjęcie, ew zwiększył kontrast i delikatnie wyostrzył na potrzeby www... -wtedy otrzymałby miano Fotografa.

Czasem zastanawiam się czy to co robię jest aby na pewno dobre, czy wywoływanie filmów, robienie odbitek, suszenie filmów, skanowanie, czyszczenie skanów ma jakikolwiek sens. Przecież dziś i tak analogowców postrzega się jako dziwaków, którzy mają swoje konserwatywne poglądy i odprawiają dziwne rytuały w swoich ciemniach, machają rękami pod powiększalnikiem , moczą papier w jakichś dziwnych pojemnikach, marnują dużo wody i prądu żeby uzyskać obraz na papierze...

Ehh sam już nie wiem co i jak...

Rożnów

Rozmowa z kobietą bez twarzy

2010-04-01T12:14:00.005+02:00

Dość stary autoportret w ciekawym lustrze i jakieś tam backstage'owe z motyla...

Pod czerwonymi jarzębinami...

2010-03-21T18:44:00.007+01:00

Pod czerwonymi jarzębinami

Zaginął motyl między karabinami

Zdeptał go butem dowódca tyłów

I zginął motyl tak jak nasza miłość

Na brzegu kwitnie powój, kwitnie mak

Mówili "pomoc" - przyszli jak burza i grad

Nad cichą ziemią warczą nietoperze

A naród niemy zatłukli żołnierze

Na niebie księżyc niby kołacz, niby chleb

Kupię butelkę rumu, za rogiem jest sklep

Ty będziesz spędzać noce z swym frajerem

Ja będę śpiewał, spity z oficerem.

Pod czerwonymi jarzębinami

Zaginął motyl między karabinami...

Antonina Krzysztoń

Wrzesień jak dywan, jakich nie bywa często ostatnio...

2010-02-25T12:58:00.003+01:00

Chciałem tylko dodać że dalej żyję i bloga prowadzić będę...

Starocie...

2010-01-11T19:43:00.004+01:00

Jak dbam o zdjęcia (w sensie retusz paprochów etc.) tak mi się nic nie chce i wrzucam z paprochami i pierścieniami newtona...

W moim magicznym domu...

2010-01-01T17:49:00.004+01:00

Nie jest ani ciepło ani bezpiecznie, panuje nieuporządkowanie, nieustanny hałas i chaos.

Identyczna scena jest w obecnej chwili w mojej głowie. Niczego nie jestem w stanie zorganizować ani za nic się zabrać...

nareszcie za pasem to wszystko...

2010-01-01T17:40:00.004+01:00

Działo się przez święta wiele, przed świętami również, a dziś powoli dochodzę do siebie. Wczoraj po południu przyszła do mnie paczuszka od pewnego miłego kolegi z forum z cudowną zawartością. Koreksem do wywoływania wielkiego formatu więc od razu przetestowałem na jakichś zaległych kilku błonach...

Sesja z Adkiem

teraz czeka na mnie 8 rolek średniego (na razie brak wody destylowanej i octu) i zaprezentuję co działo się przed świętami i w same święta...

Narzekań troszkę...

2009-12-13T12:54:00.003+01:00

Dziś mijają dwa tygodnie gdy nie wychodzę z domu. W tym czasie oprócz wychorowania się na dziesiątą stronę, udało mi się prawie skończyć powiększalnik do wielkiego formatu. Coraz bardziej klaruje się w mojej głowie czego chcę od projektu który odwiedził mnie prawie cztery lata temu. Mam coraz więcej zdjęć, które znajdą się na mojej stronie, która jest już w 70% gotowa. Teraz czekam na aukcję z koreksem do błon 4x5 bo ostatnia aukcja mi zwiała, bym mógł wywołać zdjęcia które dziś zrobiłem Adziowi...

Aparat ostatnimi czasy dotykam sporadycznie bardzo, w ciemni leżą cztery rolki, które doprosić się nie mogą o wywołanie dobrych kilka miesięcy (w zależności od 2 do nawet 6), do tego dojdą ze dwie nowe, trzeba zrobić zapasy filmów bo powoli się już kończą, trochę chemii, trochę papierów, trochę gratów ciemniowych... Masakra jakaś! A tu matura tuż tuż i koniec półrocza i przemówienie na ustną i książki przeczytać trzeba do przygotowania owej prezentacji. Dobrze, że idą święta będzie czas na skupienie się na rzeczach naprawdę ważnych...

Niedomice - cuda wianki, kolorowe nakładanki

2009-12-09T18:51:00.003+01:00

z dedykacją dla Mientkiego bo lubi kolor...

A gdy będę duży będę tygrysem!

2009-12-09T18:34:00.002+01:00

Pierwsze robił Maniek, reszta moja...

Kiedy byłem małym kotem...

2009-12-09T15:59:00.003+01:00

Tak wiem są pierścienie newtona ale tu nie o to chodzi.

Pół dnia słucham dziś jopkowej, od dziś wiem dlaczego pokoje mają cztery rogi, żeby było gdzie kolumny stawiać....

speechlessphoto - budujesz, remontujesz, urządzasz!

2009-12-08T21:06:00.004+01:00

Choroba ciągnie się za mną jak kolejka do kasy w PKO. Oglądając zdjęcia powiększalnika domowej roboty wykonanego przez yoonson'a postanowiłem zabrać się za zrobienie własnego i oto słowo stało się ciałem. Dziś w drodze po kolejne antbiotyki (sic!) odwiedziłem szklarza by wysępić od niego matowe szybki 20x20cm oraz sklep papierniczy bo po długiej konsternacji pani sprzedawczyni dostałem bardzo gruby karton, który łatwo złamać. Wsiadłem więc do autka i odwiedziłem jeszcze jeden sklep w poszukiwaniu taśmy aluminowej do kominków i rolek do szafy (w gwoli ścisłości rolki niepotrzebne mi są do powiększalnika!).

Całość jest już "naszkicowana" (czyt. potrzeba już wykończenia i drobnych poprawek). Brakuje mi jak na razie czegoś do umocownia aparatu bo na razie stoi na statywie, oraz wyklejenia środka folią aluminową. Na koniec zostaje do rozwiązania problem z czerwonym filtrem bo na ślepo się ciężko ustawia ostrość na papier, a także postarm się coś wykombinować żeby korzystać z filtrów multigrade niekoniecznie trzymając je w ręce.

W najbliższym czasie zrobię też wstępnie rolki do koreksu, a potem w święta opatentuję jakoś mechanizm obracający. Oj szykuje się trochę roboty ale jest to tego warte!

odbitka vs odbika

2009-12-04T23:58:00.004+01:00

Rozpatrzmy najpierw pierwszy przypadek. Kupujemy aparat cyfrowy za dobre tysiąc trzysta złotych by robić nim zdjęcia z wycieczek i urodzin. Na każdej imprezie trzaskamy miliony zdjęć, które potem zgrywamy na dysk twardy. Co dzieje się z nimi potem? Oglądamy je potem może ze dwa razy i nagle okazuje się że mamy wirusa i trzeba zrobić format*. Czasem wywołujemy trzy zdjęcia z każdej imprezy i trzymamy je w albumie. Zdjęcia nagle wyglądają dziwnie niepodobnie do efektu uzyskanego w photoshopie. A to inna kolorystyka, a to inaczej skadrowane, nie te kontrasty, troche blur inaczej wygląda.

Przyznam szczerze, że mam już dosyć tych technologii za grube pieniądze. Super dokładnych monitorów, wielordzeniowych procesorów, ogromnych dysków twardych, pięciusetwatowych zasilaczy. Tak samo nie mam ochoty patrzeć na trzydziestodziewięciomegapikselowe matryce, szybkostrzelnych korpusów, bezszelestnych, superszybkich obiektywów. Całego tego chłamu z którego wychodzi tylko zbiór pikseli, przenoszonych z jednego nośnika na drugi, by potem zmienić ich strukturę i kolejna (trzecia już z rzędu) maszyna zajęła się obróbką czegoś co ma się nazywać rzeczywistością.

Sekunda robienia zdjęcia, kompletnie bez namysłu, godzina wybierania z pośród dwustu takich samych kadrów, kolejne dwie godziny poświęcone na obróbkę, następnie przeniesienie na kolejny nośnik i zaniesienie "zbioru pikseli" do labu gdzie kolejna maszyna spędzi czas na przelaniu pikeli na papier. Następnie okazuję się że do naszego super komputera zabrakło kalibratora i zdjęcie wygląda zupełnie inaczej niż na ekranie.

Przypadek drugi kodak tri-x 400 zapakowany do jakiegoś poczciwego starta 66, potem na długie rozmyślanie czy to co chcemy sfotografować jest aby na pewno warte zużycia przez nas klatki (taka swoista fotograficzna walka zdjęciowego dobra i zła). Ręczne wywoływanie, przerywanie, utrwalanie, płukanie, kąpiel końcowa, suszenie. Stykówka, pierwsze próbne odbitki, ustalenie czasów poprawnego naświetlenia, ustalenie kontrastu, odbitka końcowa, wywoływanie, przerywanie, utrwalanie, płukanie, suszenie.

W drugim przypadku nasze zdjęcia są ciągle żywe schowane w albumie z negatywami, do podglądnięcia w każdej chwili, odbitki leżą na kupce lub też wiszą na ścianach czy też są wklejone w albumie. Chce się na nie patrzeć, wspominać, stare zamierzchłe czasy, przypomnieć co nas skłoniło do zrobienia zdjęcia, przywołać konkretne wspomnienia związane z postacią lub czynnością na odbitce. W tym świecie nie potrzeba superkomputerów, kalibratorów i drogich aparatów. Wystarczy troszkę chemii, kilka menzurek, koreks, prosty powiększalnik i trochę papierów a przede wszystkim dużo zapału, chęci i czasu oraz przekonania, że to co robimy ma sens i sprawia nam radość, daje do zrozumienia innym, że nasze zdjęcia można oglądać bez wykalibrowanego ekranu. Można je oglądnąć tylko u Ciebie siedząc razem przy gorącej herbacie z cytryną kontemplując nad albumem gdy w tle radośnie słychać saksofon dave'a brubeck'a....

*nie dotyczy osób robiących kopie zapasowe oraz posiadaczy maków

Cuda panie, cuda!

2009-12-01T23:41:00.005+01:00

O godzinie 12 usłyszałem dzwonek do bramki, wyskoczyłem, a za nią stało jakieś dostawcze renault, grzecznie przytaknąłem że ja to ja i po jednym małym podpisie odebrałem spory pakunek o jeszcze większej wadze.

Szczęśliwy dotachałem go do pokoju gdzie wraz z pomocą mojego kota rozpakowałem paczkę, a następnie wyczyściłem i złożyłem do kupy powiększalnik. Nie muszę ukrywać, że na mojej lekko pyzatej buzi pojawił się uśmiech od ucha do ucha (jak to powiedział profesor od matematyki do mego kolegi : "dobrze, że masz uszy!" zrobiła się absolutna cisza, "no bo jakbyś nie miał uszu to byś się śmiał dookoła głowy!").

Wyciąłem filtry do powiększalnika tak by się idealnie mieściły do uchwytu i byłem gotowy. O 14 wpadł do mnie kolega i zabrałem go do piwnicy pokazać czym tak na prawdę pachnie fotografia (tak octem!). Wybrałem zdjęcie, które uznałem za godne odbicia i już zabrałem się do pracy, obserwator patrzył, podziwiał i pomagał w ustaleniu odpowiedniego czasu ekspozycji (wspólnymi siłami dobraliśmy filtr) i tym oto cudem powstała odbitka o wymiarach około 24x24 cm...

na karetce jest rysa co widać po lewej stronie na niebie, reszta to niedoczyszony powiększalnik

(notabene mocno zakurzony był) oraz takieś artefakty, których istnienia nie jestem w stanie

wytłumaczyć. Ale jestem szczęśliwy i zdjęcie powieszę na ścianie bo jest moje, włożyłem w nie

swoją pracę, poświęciłem czas i wierzę że będzie coraz lepiej!

Z pozdrowieniami dla iczka by uwierzył w ludzi!

choroba bywa zdrowa...

2009-11-30T19:07:00.003+01:00

Jak to zwykle bywa z lekarzami nigdy nie mówią co człowiekowi jest tylko przepisują antybiotyki i każą siedzieć w domu. Tak więc męczony bliżej niezidentyfikowanym choróbskiem postanowiłem zrobić jakiś krok w kierunku usamodzielnienia się (czyt. dosyć mam okupowania łazienki, w której wczoraj niechcący zniszczyłem wannę rodinalem o temperaturze 70 stopni celsjusza mało się przy tym nie oparzając).

Krótka piłka, szybki porządek w garażu, wolna cała szafka, kolega pomógł mi ją zanieść do piwnicy, druga mała pod powiększalnik też jakimś cudem się znalazła, a powiększalnik powinien dotrzeć do mnie jutro. Wszystkie kuwety, koreksy (i tu dziękuję Tomkowi za prezent mikołajowy w postaci szpuli 4x5), butelki z chemią, woda destylowana, paskudny w zapachu ocet oraz papiery i inne szparagały w postaci termometrów, zlewek i menzurek.

Na całe szczęście udało się to wszystko pomieścić i nawet zostało miejsca na inne szparagały, które zamiar mam zakupić. Jutro zostaje mi zamocowanie lampy ciemniowej, zamocowania listwy zasilającej i zrobienie jakiegoś stolika na kuwety.

Tymczasem zostawiam was z czytaniem tych bzdur i zabieram się za czytanie lektury o filtrach powiększalnikowych i maskowaniu....

bez tytułu...

2009-11-22T20:26:00.002+01:00

Coś o utracie tych najcenniejszych...

Niedomice w wersji 4x5

2009-11-21T21:47:00.003+01:00

Błon sztuk cztery wywołałem dziś z tego jedna zrobiła się bubu przy wywołaniu ( za "bubu" podstawcie dowolny wyraz). Ja pokażę sztuki dwie, oba zdjęcia krzywe nieco świadom tego jestem. Aczkolwiek rozsadza mnie myśl że w końcu udało mi się nie sknocić wywołania...

Adox CHS 25 moczony w Rodinal 1+50

smęcenia o stronie www ciąg dalszy...

2009-11-21T11:03:00.004+01:00

Znów spędziłem prawie cały wolny czas na obmyślaniu wyglądu galeri, zakładki o mnie i stworzenia czegoś niesamowicie intuicyjnego i jednocześnie minimalistycznego w swej formie.

dupa ze mnie a nie grafik...

Kiedy miłość do zdjęć zamienia się w obsesję na punkcie sprzętu

2009-11-20T00:06:00.002+01:00

Tytuł trochę zdradliwy, aczkolwiek sprawa jest prosta. Są ludzie, którzy zaczynając zabawę z fotografią całkiem nieźle się bawili, zmienili swojego kompakta na cyfrową lustrzankę, wymienili obiektyw na jaśniejszy i pięciokrotnie droższy, a potem body na jeszcze nowsze z ilością miliona megapikseli i ISO tysiącpińcetstodziwińcet, a z wymianą sprzętu obumierała ich miłość do robienia zdjęć jak i satysfakcja i ilość pomysłów oraz tematów do uwiecznienia.

Zaczęli przerzucać się z portretowania ludzi, zwierząt, martwej natury na jakieś dziwne kartki z dokładną linijką i jakimiś objaśnieniami szukając niedoskonałości ich super wypasionych puszek. Paproszków w obiektywach które widać przy F równej 132 i tym podobnych bzdetów. Pozdrawiam więc nieśpiących po nocach użytkowników forów topowych producentów lustrzanek cyfrowych oraz portalu dpreview.com.

Artystyczne drapanie negatywów

2009-11-19T11:13:00.003+01:00

Od pewnego czasu uczę się najefektywniejszego sposobu drapania negatywów, by osiągnąć zamierzony efekt. Niestety wszystkie dotychczasowe sposoby były na próżno. Z roztargnienia zostawiłem na biurku pasek filmu, który czekał na skanowanie. Mój kochany kot z wpisu poniżej dał mi wskazówkę. Jak chcesz mieć artystycznie podrapany negatyw to zwyczajnie tarzaj się z nim po dębowym parkiecie, a jak masz długie i szpiczaste paznokcie to tym lepiej...

Znalezione nie kradzione

2009-11-17T23:33:00.002+01:00

Był mały, a teraz trochę urósł.

postępów początek czas zacząć

2009-11-15T21:47:00.005+01:00

Tak się składa, że dzisiejszej niedzieli nie przespałem jak to zwykle robię lecz posiedziałem troszkę w programie graficznym i przygotowałem sobie wstępny layout nowej strony internetowej. Co prawda jest to blog fotograficzny, a ja piszę o jakiejś www. Gdy szkielet strony będzie gotowy, przyjdzie czas na wybór zdjęć. Nawet nie zacząłem, a już mi się nie chce...

Mój dzisiejszy inspirator:

Niemiłosierne ograniczenie sprzętowo-umysłowe

2009-11-11T18:54:00.005+01:00

"Czym się różni blondynka od boga?

Bóg jest nieograniczony miłosiernie,

a blondynka jest niemiłosiernie ograniczona"

A jak jest z nami? Czy jesteśmy również niemiłosiernie ograniczeni? Jeżeli tak to czym?!

W dzisiejszych czasach można kupić przedmioty, których projektant był człowiekiem inteligentnym. I tak mamy stół vs. sprytny stół, szafa vs. praktyczna szafa. Samochód, którego przestrzeń pasażerska jest ergonomiczna, każdy schowek jest przemyślany, fotele są wygodne, posiadają regulację głębokości, wysokości, odchylenia, odchylenia zagłówka, odchylenia fotela etc. Krótko mówiąc przedmioty nie wadzące w naszym życiu.

Po co to piszę?! Dobre pytanie, sam nie wiem. Chyba to ogólna irytacja przedmiotami otaczającymi mnie od których wymagam sto procent praktyczności no i czasem też ileśtam procent estetyki. Skupmy się teraz jednak na fotografii. Mamy aparat, o którym marzyliśmy! Po pewnym czasie zaczynamy zauważać jego wady, a to nie robi wielokrotnej ekspozycji, a to nie ma do niego tylnych ścianek, które tak bardzo by się przydały, nie ma pomiaru, który czasem uratowałby nasz fotograficzny sklerotyczny tyłek. Po pewnym czasie irytacja wygrywa nad nami i wymieniamy ukochany aparacik na coś nowego. Cięższy, zajmuje więcej miejsca, potrzebny stabilniejszy statyw, inny gwint filtrów, większa torba wskazana, droższe serwisowanie, a przede wszystkim jest droższy od poprzednika. Analogicznie jest z innymi przedmiotami, maskownica droższa i cięższa daje lepszy komfort pracy, światłomierz posiada więcej pożytecznych fukncji za większe pieniądze w porównaniu do poprzednika. Korex, powiększalnik, zegar ciemniowy etc. etc.

Przez ograniczone przedmioty jakimi się posługujemy sami stajemy się ograniczeni; ograniczenie w zależności od przedmiotu może być albo sprzętowo albo też umysłowo. Wiadomo jeżeli jest to szafa to nie staniemy się ograniczeni umysłowo z tego powodu aczkolwiek pozostaje niesmak po zakupie, że ewidentnie brakuje jej np. wieszaka na paski czy krawaty. Jeżeli chodzi o aparat to skłaniam się ku ograniczeniu sprzętowemu powodującemu ograniczenie umysłowe, Już tłumaczę. Myślimy nad kadrem i okazuje się że pasowałoby to zrobić czymś szerokim, a nasz aparat posiada ogniskową 80mm i do tego w nie wymienialnym obiektywie. Przestajemy tworzyć kreatywne projekty gdyż stwierdzamy, że realizacja naszym sprzętem jest niemożliwa.

Jak sobie z tym poradzić? Wymienić sprzęt na lepszy? Znaleźć kreatywne rozwiązanie problemu? Pożyczyć sprzęt spełniający zadania od znajomego? Czy jestem pierdolnięty? Czy gentelmani nie rozmawiają o pieniądzach? Co leci o dwudziestej na TVP w tą sobotę?

Na te pytania wam dziś nie odpowiem. Ruszcie mózgami i wywołajcie burzę mózgów w komentarzach

szkoła zaległolistopadowościowo-październikowa rolka

2009-11-11T12:37:00.006+01:00

Walczyłem z oprogramowaniem do skanera i dałem za wygraną, mam zaległości w wywoływaniu, spaniu, jedzeniu i regularnym myciu. Może to Listopad? Może to Coś innego...

Zegarmistrz światła purpurowy

2009-11-02T20:34:00.005+01:00

Wczoraj było święto zmarłych, które notabene utworzono dla żywych by przestali bać się panicznie śmierci i uwierzyli, że nawet po śmierci, ktoś o nich będzie dbał...

należy oglądać z tym utworem:

M jak...

2009-10-30T21:30:00.003+01:00

Głupie stwierdzenie kojarzące się od razu z serialem lecącym na, którymś z kanałów ale co tam!

Z racji piątku, klimatycznego nastroju i pogody za oknem dedykuję wszystkim tym którzy wiedzą o co chodzi.

jakieś coś tam...

2009-10-29T20:33:00.001+01:00

Nie mam twórczych pomysłów ani na zdjęcia ani na tytuły postów...

na zdjęciu Skate.

Irytujące pytania top 10

2009-10-27T20:52:00.002+01:00

Są w życiu takie pytania na, które reagujemy zaciekawieniem, obojętnością, wściekłością, irytacją lub też wpadamy w szał. Jak chodzi o te ostatnią oznakę to przedstawiam wam moją listę:

10. I co sam to sobie wywołujesz tak ?

9. A po co Ci dwa aparaty?

8. Po co trzymasz filmy w lodówce?

7. Jak zmieniasz iso na kliszy?

6. A jak mam sobie zmienić...?

5. A co to jest ta przesłona, iso, i jakieś TV?

4. Ile trzeba robić zdjęcia żeby robić takie zdjęcia jak Ty?

3. Ile kosztuje dobry aparat?

2. Ile zarabiasz na ślubach?

1. Zrobisz mi zdjęcie na NK?

ale ja jestem chyba zbyt cięty na takie rzeczy...

Jakieś tam coś z wakacji...

2009-10-25T22:27:00.003+01:00

Onirycznie jest, jesiennie jest...

2009-10-25T10:48:00.006+01:00

Iskrzy się noc i iskrzy.

Motyle są jak mosty
skonstruowane. Mnóstwo
cekinów nocą.

Mówi się "kocham",
bo chce się odezwu.
i "śmierć" się odpowiada,
choć trzeba inaczej.

Dotyka się łagodnie.
Każdy dotyk ma echo.
I oczy się odwraca
z delikatnością zwierząt.

Rekordowe czułości, psia mać!

2009-10-22T22:37:00.003+02:00

Przeczytałem ostatnio o dwóch nowych aparatach. Nie wiem w ogóle co ja robiłem na tym portalu ale nie ważne. Dwie konkurencyjne firmy wypuściły aparaty jeden przeznaczony do reportażu a drugi do studia. Oba posiadają ISO 102400. Jak do reportażu nie używałem nigdy więcej niż 6400 tak jeszcze zrozumiem, że w jakichś tam ekstremalnych warunkach (głębiny morskie) może się przydać wyższe ISO ale powiedzcie po co w aparacie studyjnym taka sama czułość? Ja w studio używam ASA w przedziale od 25 do 100 (czyli 15 do 21 DIN).

Do tego dochodzi 9 do 11 klatek na sekundę. Kto do cholery potrzebuje czegoś takiego?! Albo kręcenia filmów w aparacie?

To wszystko zmierza w jednym kierunku, samo powolutku ku destrukcji konsumenta

EDIT:// obacznie zrozumiałem literkę "s" przy nazwie modelu, jak się okazało nie w każdej firmie s to skrót od studio...

Za całe zamieszanie przepraszam

Czy każdą chwilę warto utrwalić?

2009-10-22T21:45:00.004+02:00

Dziś z racji cudownej jak na jesień pogody wybrałem się na wieczorną przejażdżkę rowerem i widziałem mnóstwo ciekawych miejsc, przedmiotów i kadrów. Zacząłem się zastanawiać dlaczego kiedyś zawsze nosiłem ze sobą aparat. Czasy pracy jako fotoreporter odcisnęły we mnie niepohamowaną chęć utrwalania wszystkiego co uważałem za interesujący temat.
Teraz z perspektywy czasu zauważyłem, że dojżałem na tyle by część kadrów zostawiać tylko w pamięci. Niestety kiedyś niesiony na skrzydłach lekkości dwóch kart 4gb zwyczajnie pstrykałem (przykładałem się do kadrowania, odpowiedniego naświetlenia by wydobyć magię scenerii). Nie dawno przeglądając stare zbiory zacząłem się zastanawiać się po jaką cholerę w ogóle trzymam na dysku te rupiecie!
Tak. Niektóre wspomnienia warto utrwalić. Utrwalić tylko w pamięci. Ktoś mógłby zapytać dlaczego?!
Już odpowiadam. Według mnie są rzeczy których wręcz nie należy utrwalać na błonie. Co byłoby gdyby całe nasze życie było nagrywane na kasety VHS, DV, płyty DVD czy bluray? Można byłoby sobie przypomnieć każdy moment wkładając nośnik do magnetowidu, odtwarzacza. Każdą byłą kobietę w swoim życiu, każde miłe i pozytywne doświadczenie, najgorsze momenty swego życia. To nie jest dobra droga. Nie można, a raczej nie powinno się pamiętać wszystkiego w sposób absolutny. Trzeba zapominać o niektórych mniej ważnych wyborach w życiu bez tego można by szybko, łatwo i skutecznie stracić zmysły.
Po co trzymać w takim razie zdjęcia krzesła leżącego na ulicy? Pocałunku ze swoją byłą dziewczyną, portretu bezdomnego, który zaczepił nas celem wydobycia papierosa czy dołożenia gotówki na "beczułkę", "kwiat jabłoni" czy inny wykwintny trunek?
Warto utrwalać tylko to z czego jesteśmy dumni, każdy przemyślany kadr inaczej pękną nam półki od trzymanych tam nic nieznaczących negatywów...

Ufff jutro już piątek...

Czynniki decydujące o tym czy zdjęcie jest udane

2009-10-21T15:52:00.010+02:00

Czynniki decydujące o tym czy zdjęcie jest udane to...

No właśnie jakie są czynniki, które o tym decydują?

Pomysł. Bo to w naszej głowie zaczyna się całe planowanie wyboru modelki,

ubrań, oświetlenia, miejsca, kadrów,zostosowanie takiego, a nie innego filmu

wraz z wywoływaczem (w zależności jaki efekt chcemy osiągnąć).Tak więc

zaplanowaliśmy modelkę, ubiór dla niej. Mamy znalezione miejsce, jest wizaż,

są gotowe kadry i jest założony film do kasetki czy błony do fiszki.Co więc dalej?

Miejsce. Czy miejsce, które wybraliśmy jest na pewno odpowiednie do naszych zdjęć?

A może to miejsce mijamy codzienniez marzeniem zatrzymania się na moment i

uwiecznienia go, ale czy jest to odpowiednia sceneria dla modelki ubranej w kapcie

w króliczki, żakiet sekretarki i opaskę na oczach?

Strój. Warto się zastanowić w co ubrać taką agregatkę profesjonalistkę,

która zgodziła nam się pozować za darmo albo półdarmo, trzeba przyjrzeć się jej

figurze, twarzy, jakie linie ciała warto szczególnie podkreślić, a co lepiej przykryć.

Makijaż. On naprawdę jest ważny bo z reguły jednak wzrok wędruje też na twarz, a

ta ma nadać i ciału i strojowi odpowiedniego tonu, klimatu.Tak więc trzeba uważać

by nie pomalować modelki jak zwykłej za przeproszeniem kurwy spod pobliskiej

latarni widywanej codziennie wieczorową porą.

Oświetlenie. Jak zbudować odrealistycznioną scenę bez znajomości podstawowych

technik oświetlenia? Rembrant? A Może odbić? A może półmrok, może kontra?

Gdy już się z tym uporamy i zużyjemy paczkę polaroidów

(tzn teraz tylko fuji fp dostępne są) lub też wytrzaskamy kilka podglądówek cyfrakiem

i wiemy że to jest to zaczynamy ustawiać modelkę.

Poza. Jak ułożyć nogi, tułów, głowę, usta, oczy, włosy, dłonie. Jeden odstający palec

może zburzyć misternie zaplanowaną kompozycję więc trzeba uważać.

Zdjęcia zrobione. Jesteśmy z siebie dumni, nie możemy się doczekać efektów!

I teraz właśnie zaczyna się mój problem, wywołanie. Się muszę pochwalić, że 35mm

to były początki i opanowałem dosyć go dosyć szybko, następnie nadszedł 6x6 i

z tym również nie było większych problemów, ale gdy przyszedł czas na 4x5

i samodzielne wołanie rozłożyłem ręce. Zrobiłem jedno zdjęcie, pognałem je wywołać,

a że jeszcze nie mam ludzkiego koreksu i szpulek wpakowałem

błonę do koreksu i ruszyłem do dzieła. Przy otwieraniu celem nalania kąpieli

namaczającej (nie każdy stosuje) okazało się, że nie założyłem do koreksu tulei

i na ułamek sekund film skąpał się nie w wodzie lecz w świetle, niestety dosyć

skutenie. Już mniej podniecony wołaniem pierwszej błony z mego grande format,

a w zasadzie cholernie zły na siebie, pognałem założyć tuleję.

Film niestety prześwietlony nieco wyszedł...

Próba druga, tym razem 2 błony, postanowiłem je wymoczyć kuwecie. Jedynym

ciemnym miejscem jakie posiadam jest piwnica. Po okrzyknięciu kwarantanny

w całej piwnicy na czas jednej godziny ruszyłem do akcji. A49 nagrzany do 21 stopni.

Proces wołania miał trwać 5min. Więc na czuja stwierdziłem że więcej niż ten stopień

temperatura nie spadnie.

Błąd, spadła i to chyba do 17 albo i lepiej bo błony są niedowołane

dobre 3EV (jak nie więcej).

Jaki morał?

jak już zrobisz zdjęcia i jesteś podniecony i roztrzęsiony jednocześnie będąc
chętnym zobaczenia efektów jak najszybciej to lepiej idź spać lub nie wykonuj
czynności, w których pomyłka nie zagraża życiu lub zdrowiu Ciebie czy też domowników...

Idę coś zrobić ze sobą. Miłej reszty dnia!

W (nie)mocy poszukiwaniu

2009-10-18T18:19:00.005+02:00

W pomieszczeniu, w którym przebywał panowała absolutna cisza. Słychać było jedynie prąd płynący przez neonówkę, dźwięk ten zdawał się być jakby znajomy, przypominał chrobotanie pasikoników ukrytych w trawie. Szum ten przerywał tylko odgłos żarzącego się papierosa, który od czasu do czasu trafiał do jego ust zapijany pojedynczymi łykami herbaty. W głowie natomiast panował niesamowity hałas, myśli odbijały się od czaszki z ogromnym echem, wysuwając na powierzchnię jedną frazę, jedno pytanie. Czy to wszystko ma sens?!

Bijąc się z myślami nasłuchiwał śpiewu żarówki. Chciał wypożyczyć album z wszystkimi reprodukcjami obrazów Dalego i Rembranta, w głowie snuł się cichutko plan, pomysł projektu ale łatwo ginął w natłoku innych egzystencjalno-fotograficznych myśli. Co dalej począć?! Czy fotografia w jego życiu ma rzeczywiście sens? Jeżeli tak to czym ma się zająć? Którą jej gałąź ma eksplorować?

Odpowiedź klarowała się jedna: To wszystko minie, a teraz jest niemoc...

od soboty do soboty

2009-10-17T09:09:00.002+02:00

"Żenić się dla seksu to tak jak dla łyżki miodu kupować całą pasiekę.."

Paragraf 78

zdjęcie, a zwyczajny pstryk...

2009-10-14T16:39:00.006+02:00

Rok 1981 wszyscy piją wódkę by zapomnieć o problemach, o rzeczywistości, nie ma alkoholizmu ale każdy kto tylko może sięga po wódkę kiedy się tylko da...

Rok 2009 wszyscy pstrykają by zapomnieć o problemach, uciec od rzeczywistości, nie ma choroby fotograficznej ale każdy kto może sięga po aparat kiedy się tylko da...

Kto widzi jakieś różnice?

Wódka była wtedy ciężko dostępna, a aparaty dziś dosięgają nas z ulotek, reklam, bilboardów, gazet, naszywek, naklejek, kubków z nadrukami, koszulek, darmowych smyczek i innego barachła...

Dlaczego ludzie kupują aparaty (a w tym niestety coraz więcej lustrzanek?!) bo jest taka moda!, moda na technologie, bo technologia jest trendy! i coraz szybciej można dostać przedmiot, który był jeszcze pół roku temu poza naszym zasięgiem cenowym. Teraz jest przeceniony o połowę bo już się postarzał od leżenia na półce i zbierania kurzu. Zostaje trochę gotówki do spożytkowania na czytnik 500in1, kartę 800GB o prędkości odczytu 2TB/s i książkę w stylu "cyfrowa ciemnia", "fotografia cyfrowa dla amatora", "Mam lustrzankę i co dalej z nią robić?", "Chcę kupić lustrzankę i co dalej mam począć?!".

Tak wyposażony człowiek dokupuje po jakimś czasie lampę i drugi obiektyw, nabiera pewności siebie wprost proporcjonalnie do nabierania wiedzy fotograficznej. Gdy jego pewność siebie nabiera apogeum postanawia "pstyrkać" komercyjnie czy to komunie czy to wesela, albo też reportaż dla lokalnej gazety (po 6,69zł za opublikowane zdjęcie).

Jak powinno to wyglądać? Tak jak kiedyś wyglądało!

Ludzie kupowali sobie kompakty analogowe, klisze i robili zdjęcia na spotkaniach rodzinnych, wyjazdach, uwieczniali śmieszne sytuacje, interesujące pozy i zachowania swoich dzieci. Nikomu nawet nie przychodziło do głowy by kupić sobie nikona f801s czy canona eos3 bo nawet nie było ich stać, a i tak nie wiedzieliby co z nimi robić...

Zawodowi fotografowie uczyli się na własną rękę, spotykali się, wymieniali doświadczenia, czytali książki, które wnosiły coś w ich fotograficzne doświadczenie, oglądali albumy. Nie czuli się zagrożeni ze strony ludzi, którzy nie mają pojęcia o trójpodziale, a chcą zarabiać na zdjęciach.

Skąd wzięła się ta pewność siebie dzisiejszych domorosłych "pstrykaczy"?!

Z gazet! Reklama dźwignią handlu. Nie ma nic lepszego niż łechtać konsumenta bablaniną o megapikselach i trybach tematycznych, a potem dodać wzmiankę iż z tym aparatem mogą poczuć się jak profesjonalista i ludzie niestety łykają to ścierwo jak najsmaczniejszy wiedeński tort. Potem zbierają pieniądze by łechtać swoje ego chwaląc się przed znajomymi, że mają najlepszy aparat na rynku i będą jeszcze nim zarabiać na ślubach...

A ja bijąc się przez kilka dni z myślami stwierdziłem, że nie mam po co w domu trzymać cyfraka, który leży w torbie pół roku niedotykany lub pożyczany czasem koledze czy to jednemu czy drugiemu. Bo dla kogo dla znajomych?! Niech se kupią swoje! Ja mam dosyć, niech ktoś zatrzyma dla mnie świat, ja wysiadam!

Galerie internetowe

2009-10-11T23:17:00.007+02:00

"Gicio podział i światłocień."

i w takich chwilach życie nabiera kolorów (czarnego i białego naturalnie!)

Chcę poruszyć dziś temat jakim są otaczające nas z każdej strony galerie internetowe...

Dlaczego ludzie zakładają konta w internetowych galeriach zdjęć?

Czy kieruje nimi chęć poznania oceny innych (często bardziej doświadczonych fotografów)? A może kieruje nimi tylko pycha? Czy jest to chęć dowartościowania się? Poznania obiektywnej opinii co z Twoim zdjęciem jest nie tak (gdy sam wiesz, że czegoś brakuje ale nie wiesz czego)?

Nie mam pojęcia jaki był zamysł aby powstał pierwszy portal, na którym można było umieszczać zdjęcia i je komentować, nie wiem również, w którym to roku pańskim się wydarzyło. Wiem natomiast, że w dzisiejszych "zcyfrowionych", brutalnych czasach takich galerii jest na pęczek. Posiadacze swoich pierwszych/kompaktów, lustrzanek zamieszczają zdjęcia i domagają się komentarzy co jest zaiste żałosną rzeczą z punktu widzenia kogoś kto jest dojrzałym i doświadczonym fotografem. Każdy domaga się również odpowiedzi i to w jak najszybszym tempie. Co to jest iso i do czego służy, do czego jest to pokrętło w moim nowiutkim "Markowym aparacie XYZ5000pro full wypas z filmami HD".

Sam zaczynałem od kompakta by nauczyć się trójpodziału, oświetlenia, niestety ekspozycję ustawiał automatycznie...

Potem przesiadłem się na eos'a 500N (którego nie zapomnę bo choć ograniczonym aparatem był to pokazał mi jak smakuje fotografia), naturalnie model na film 35mm. Niestety niedługo potem podstępnie wtargany w sidła "nowoczesności" zakupiłem lustrzankę cyfrową... jest mi tego wstyd gdyż oduczyłem się znów myślenia. Całego procesu związanego z przygotowaniem sceny, kadru, światła i na końcu zastanowienia się czy w ogóle warto wcisnąć spust. Waliłem z niego jak z kałacha seriami, na prawo i lewo, gdzie popadnie, czemu popadnie, będąc jednocześnie podekscytowanym iż mam w końcu "cudowny aparat". Później przyszedł czas na "rozwój" i wymiana na model z pewniejszym AF, obiektywy z USM...

W międzyczasie w moich rękach zagościła Yasia 124G cudowny aparat, który pozwolił mi wrócić do korzeni, puszeczka która przypomniała mi jak powinno się robić zdjęcia, celebrować momentem wciśnięcia spustu migawki. Tym samym zagościła w mym sercu! Niestety po roku obcowania okazała się niewystarczająca na moje potrzeby i wymieniłem ją na Bronkę (Bronica SQ-Ai), a jasią zaopiekował się czule Borys. Ja natomiast nie poprzestałem i chciałem przygarnąć starszego brata dla broni (Victora H.) ale pomysł odszedł w siną dal i postanowiłem uderzyć nieco wyżej. Tak więc niedawno odbyła się adopcja Grzesia (Graflex Peacemaker Crown Graphic 4x5).

Grześ ma się dobrze, wymaga lekkiego wyczyszczenia i przesmarowania oraz modyfikacji złącza lampy błyskowej gdyż w czasach gdy go zrobiono nie wynaleziono jeszcze złącza PC. Jak jego sama nazwa wskazuje stwarza pokój w sercu i umyśle. Pozwala celebrować każdy moment obcowania z nim (ustawianie modelki, kadru, ostrości, wkładanie fiszki, kasety polaroida i w końcu odliczanie do 20 by bić się w myślach czy rzeczywiście warto utrwalić dany kadr).

Teraz po długim zboczeniu tematu wrócę do głównego wątku tego posta.

Czy warto zakładać konto na portalu fotograficznym? Pewnie, że warto ale nie na pierwszym lepszym.

Moim zdaniem te portale przestały spełniać swą początkową rolę:

Digart

Deviantart

fotofolio

forfoto

Te galerie i tym podobne zostały już dawno zaśmiecone przez "pstrykaczy" gdzie żyjących autorytetów (jak dla mnie) takich jak Marcin Twardowski, Maciej Boryna, Magda Lipiejko, Janusz Miller, Piotr Rymer, Piotr Krysiak, Mateusz Jeżyk, Łukasz Kuś przytłacza spora ilość ludzi posiadających aparaty, która produkuje gnioty...

Sam polecam jeden portal, a mianowicie Voal gdyż najpierw trzeba przejść okres próbny, wystawić pięć prac i spotkać się oko w oko z opiniami ludzi ogarniających fotografię w często większym stopniu niż sam starający się o przyjęcie.

Ja sam jestem czasami pyszny, lubię wiedzieć co ktoś myśli o moich zdjęciach, czasem szukam opini na temat zdjęcia któremu czegoś brakuje ale sam nie wiem czego...

kim jak do kurwy jestem?!

2009-10-09T07:00:00.001+02:00

W głowie szumiał alkohol - którego wczoraj nie wypiłem

na fucie tkwiła wciąż napełniona gumka - której wczoraj nie zużyłem

na ławie leżała popieliniczka pełna kiepów, pełna rakotwórczych odpadów, którymi przecież tak śmierdział cały pokój - papierosy, których przecież nie palę

na stole ułożony full, na dywanie leżały rozrzucone karty, w które nie umiem grać

W zlewie budne talerze, od posiłków wczorajszych, zjedzonych w pośpiechu, tkwią tam dalej - ja nie jadam obiadów?!

odkręcony kran, lekko szumi wodą po krawędzi napełnionej przez noc wanny - ja biorę tylko prysznic?!

W drugim pokoju śmierdziało temperą, a na ścianie widniały wczorajsze ślady farb, potargane szkice walające się po dywanie, podziurawione płutno oparte o ścianę i koszulka pokryta skamieliną farb olejnych leżaca w kącie - ja nie umiem malować?!

Na biurku laptop pokazywał wykaz zakupionych akcji poszczególnych firm -

ja nie znam się na giełdzie?!

Dalej próbuję udawać kogoś kim nie jestem, łykam kolejny clonazepan i czuję się błogo szęśliwym - tym razem prawnikiem...

sprzedam sprzedam sprzedam!

2009-10-08T20:09:00.008+02:00

ZENZA BRONICA SQ-B 220 BACK + POLAROID BACK SQ-I

Mam troszkę za dużo ważących i zbędnych gracioszków, które chcę wam zaoferować (wspomagacie w ten sposób szczytny cel zakupienia przeze mnie graflexa crown).

Całość przywieziona z USA w te wakacje, przetestowane na 10 stronę, wszystko działa jak się należy...

zdjęcia tutaj: Graty

cena za dupkę 6x6 to 280zł

cena za polaroida to 350zł (to jest ta najbardziej wypasiona wersja z nastawą iso od 25 do 6400) w środku ostatnie zdjęcie FUJI FP-100c

P.S. wybaczcie jakość ale robione telefonem z braku cyfrówki;p

kontakt: sobol (kropka) photo (małpa) gmail (kropka) com lub 791 132 423

ani słowa nikomu bo pójdę do domu

2009-10-08T18:07:00.002+02:00

Z tygodnia na tydzień nie jestem pewien żadnej sesji, a gdy się jakaś z nienacka pojawi, tak w ostaniej chwili, spadnie z nieba, muszę się zająć wymyśleniem odpowiedniego makijarzu, stroju, fryzury...

Po takim czwartku pełnym myślenia, kładę się spać, co nie zawsze mi się udaje zrealizować bezproblemowo. Od samej pobutki armia myśli brutalnie maszeruje swymi podkutymi stalą buciorami po mojej korze mózgowej wiercąc ją dogłębnie aż do pnia. Zostawiają odłamki, opiłki żelaza, które sprawiają ból z każdą myślą. Takiego dnia po dopięciu wszystkiego na ostatni guzik, nie mam już ochoty na nic, siły jestem pozbawiony, znużony, niepewny siebie, wyczerpany jak paluszki z autka na zdalne sterowanie, którym ktoś bawił się cały dzień...

Skąd wziąć wewnętrzny spokój? Skąd brać niepowtarzalne pomysły gdy jest się niezmiernie ograniczonym jak chodzi o miejsce pracy i stroje? Jak, kiedy i gdzie planować sesje by piątkowego poranka czuć się rześkim jak szczypiorek?! Znowu marudzę, znowu samotność przybija mnie metrowymi gwoździami do parkietu, za ręce, za nogi za serce...

Nie wiem jak poradzić sobie z tym wszystki i nie prędko się zapewne dowiem...

środek tygodnia przytłacza słuchacza

2009-10-07T22:49:00.005+02:00

Bo są takie dni kiedy nie chce się (...) i życie opuszcza twe ciało i nie wiesz czego pragniesz, pożądasz, co chcesz zjeść na śniadanie następnego poranka.

bekstejdż

2009-10-04T19:12:00.005+02:00

/zdjęcia modelki usuniętę z przyczyn ode mnie nie zależnych/

wcale nie piłem nic, jeno mi się mrugneło przy miśkowo-moim (auto)portrecie

TSK na dni 2 i pół

2009-09-29T18:44:00.004+02:00

Byłem odwiedzić Mariana z Monią i Boryska, na razie wrzucam kilka zdjęć z HP5+ 400@3200 moczony w microphenie 1+0.

Borys

Monia (Talulah)

Marian

więcej będzie jak wywołam pozostałe filmy...

Jesienna Zaduma

2009-09-24T00:00:00.000+02:00

Jestem nieuczęszczaną płytką chodnikową, która codziennie podgląda społeczeństwo, czyta skrawki papieru leżące na ziemi, podsłuchuje rozmowy telefoniczne, sprawdza listę zakupów z upuszczonego paragonu, nasłuchuje cichych szeptów nadchodzących z okolic dumnie rosnącego, dostojnego i jakże o tej porze roku kolorowego jesionu wyniosłego.

Każdego dnia ludzie omijają mnie, nie zwracają uwagi, na kawałek betonu pomieszanego z wapnem, piaskiem i wodą, kawałka kamienia wytworzonego w jakiejś pobliskiej cementowni. Jakże błogim uczuciem jest przebywanie w apogeum ludzkości, bez konieczności zabierania głosu, swobodna egzystencja, nieznośna lekkość butów, delikatne krople deszczu, żwawe powiewy wiatru, łaskotanie liści, wewnętrzny spokój, uszy szeroko otwarte, usta szeroko zaszyte ciszą...

Dziś był poniedziałek...

2009-09-21T23:51:00.002+02:00

no comment!

Niedzielne wywoływanie

2009-09-20T18:37:00.004+02:00

Ostrzyć się uczę prawidłowo ot co!

K szuszyn

2009-09-13T22:05:00.003+02:00

Takie pstykadełko dzisiejsze...

Modelka: K.

Makijaż : Nie potrzebny!

dla pytających Rollei Retro 400@1600 Microphen 1+1, 20min 20 celsjuszy

Co się nie znasz?!

2009-09-13T12:44:00.008+02:00

@
12:31
Doradzisz mi który z tych 3 aparatów jest lepszy?
Olympus SP 565
Olympus SP 590 UZ
Sony H50
proszę :>

Speechlessphoto
12:37
ja sie nie znam na kompaktach...

@
12:40
na czym się nie znasz
to są apraty ;)
Macku :)))

Speechlessphoto
12:39
i co z tego
ja robię na kliszy głównie...

porównaj specyfikacje
poczytaj testy

@
12:40
ale coś się tam napewno znasz...

Speechlessphoto
12:40
pomacaj jak możesz i wybierz który Ci pasuje
...

@
12:41
pomacaj;p co mi z macania;p

Czuję się poirytowany na maksa z powodu tej rozmowy. Dlaczego każdy myśli, że fotograf musi znać każdy model aparatu jaki wyszedł czy to lustro czy to kompakt, musiał go widzieć, dotykać, robić nim zdjęcia i znać jego specyfikację na pamięć?
My do kurwy nędzy też jesteśmy ludźmi! Nie jestem jakąś pieprzoną maszyną ,a tym bardziej nie lubię wmawiania mi, że ktoś lepiej wie coś o mnie niż ja sam... Posiadam pewne uprzedzenia do tego co się dzieje w dzisiejszym świecie, ciągłego pośpiechu, wymieniania wszystkiego na lepszy model, więcej mpx, większy zoom...
A ja chcę wielki format bo on nie ma zooma ani megapixeli, ani stabilizacji obrazu, nie można go nosić ot tak w ręce, ani serii po 100zdj w 8sek...

cisza i spokój i kolejne negatywy w szafie...

...

2009-09-12T20:47:00.005+02:00

Jest mą duszą plynącą każdą żyłą, wypełnia mnie po brzegi, jest ciepłem i błogością, pozwala mi unosić się. Sprawia radość, czasem zmusza do płaczu. Czule tuli do snu każdej nocy. Daje inspirację, natchnienie, powód do zadumy. Dziś o poranku delikatnie promieniami słonecznymi i lekką falą szurającą po dywanie obudziła czułym pocałunkiem w ucho...

Moja kochana M.

Provia 400 1995 Cross

2009-09-08T14:06:00.002+02:00

Dziś odebrało mi mowę i niestety nie z radości!

Zaniosłem rolkę do zakładu w którym wywołałem Realę i do którego zanoszę zawsze zlecenia na odbitki dla młodych. Przyszedłem dziś do środka, pytam czy były jakieś problemy, nikt na nic się nie skarżył. Wyciągnąłem koszulkę z pociętym negatywem, który mądra pani pocięła na dwa paski po trzy zdjęcia, jeden pasek po cztery zdjęcia i jeden po dwa zdjęcia. Gdzie oni mają mózg się pytam?!

Negatyw jest masakrycznie nie doświetlony! Sprawdzałem światłomierzem w cyfrówce, sprawdzałem światłomierzem w Broni! A na negatywie widać, że ktoś go wywołał iso 400 jakby pisało na nim 40...

Idę szukać jakichś kompetentnych ludzi...

Jak się człowiek spieszy

2009-09-07T18:13:00.002+02:00

To się diabeł cieszy!

Za szybko mi się polaroida wyciągneło i za szybko go chłopaki chcieli oglądnąć...

Nie ostre? No comment!

Reala

2009-09-07T18:04:00.002+02:00

Witojcie!

Dziś chciołem se wrzucić foty z cyfrowej małpiszonki łot co!

Parę dni temu dotarła do mnie druga bronica (starsza siostra posiadanej już przeze mnie), a konkretnie model SQ-A, wraz z ciekawym szkłem PS65 oraz bardzo zacnymi akcesoriami, a w tym ścianką z założonym (nowym dla mnie , choć słyszałem o nim dużo ciepłych słów) filmem od nie jakiego Fuji.

zaprezentuję klatki dwie bo reszta jest że tak powiem personal business...

a jutro odbieram provię 400 z 1995 wywołaną w C-41

O przyjaźni...

2009-08-22T01:52:00.003+02:00

Bo czasami są ludzie, ludzie których nie ma na zdjęciach. Ludzie, którzy są za kulisami,

za kulisami w teatrze, w studio, w życiu. Ludzie - twoje najbliższe, najsympatyczniejsze otoczenie.

Ktoś z kimś kochasz spędzać czas, iść na piwo, na koncert, porozmawiać, odwiedzić, pojechać na wakacje, zrobić zdjęciowy wypad za miasto. Takim ludziom właśnie dedykuję ten wpis (Oni będą wiedzieć, że to o nich).

Mym życiowym bekstejdżowym ludziom!

Polaroid is dead

2009-08-20T12:09:00.004+02:00

Nawiązując do informacji z dużych formatów i iczkowego bloga odnośnie Usunięcia przez firmę specyfikacji materiałów natychmiastowych , również postanawiam zachęcić użytkowników do dzielenia się oryginalnymi PDF'ami ściągniętymi kiedyś ze strony polaroida. Tak więc zachęcam jeszcze raz aby się podzielić jeżeli ktoś posiada.

nowa strona z dokumentacją: 125px.com

oraz mail iczka: piotrbiegaj@yahoo.pl

Minuta ciszy i westchnienia

2009-08-18T03:03:00.010+02:00

"Listopad, niemal koniec świata, kilka minut przed zmierzchem.

Schroniłem się w kawiarni, siadłem tyłem do światła. " - Marcin Świetlicki

Mamo! Mamo! Ja chcę ciasteczko... - wyszeptał cichutko

Nie - odkrzekł kot leniwie leżący cały dzień na parapecie.

Po chwili wrzasnął - Ona nie żyje głupcze! Zostałeś sam...

Okłamany

2009-08-17T03:08:00.010+02:00

“Jest taki dzień, że poprostu, w pewnym momencie, musisz się,kurwa, rozpłakać” - Kuba Żulczyk (Radio Armageddon)

I On czasem ma takie dni, dni kiedy poranny budzik krzyczy mu prosto w twarz: " Masz dziś przejebane stary!"

Dzień kiedy nic nie układa się po jego myśli i nie jest to ani poniedziałek, ani piątek trzynastego; nie jest to też dzień jak codzień, takie dni są szczególne. Pogoda niby nie ma nic do rzeczy, a jednak i ona tego dnia jest przeciwko jemu. Mózg, w którego jest posiadaniu płata mu różnorakie figle od poranka gdy doczołguje się do toalety, do kuchni, do pokoju, do autobusu, do samochodu, do pracy, do szkoły. Po drodze wróble siedziące na gałęzi świergolą " Dziś jest koniec świata, jesteś żołnieżykiem, dzisiaj przegrasz". Nie może domyć zębów mimo, że zwykle nie jest to problemem, źle wiąże buty, potyka się na progu i później jest już tylko gorzej...

Bywa też tak, że taki dzień jest wspaniały dokładnie przeciwnie do tego co spotkasz pod wieczór. Wszystko jest tak wspaniałe i tak kolorowe. Myślisz - KURWA! za dużo grzybów. Po chwili przychodzi następna myśl - przecież ja niczego nie ćpałem dziś, a coś jest nie tak, chce ci się żygać tym idealnym światem, światem z waty cukrowej tak lepkiej, sztucznej, pustej i tak porządanej. Szukasz spokoju, dzwonisz do dziewczyny. Czujesz, że otacza cię celofan, że telefon który ściskasz teraz w dłoni też jest z niego zrobiony. Nagle zaczynasz się dusić, tonąć, to jest jej sprawka, czujesz na sobie wodę, celofan w nosie, dalej nie odpowiada, szukasz spokoju. Nie ma go, nie będzie, więc czekasz, oddzwania. Chcesz się spotkać. Ona nie ma czasu...

Trzy dni póżniej dowiadujesz się dlaczego...

“'Gdy kogoś nie ma, gdy ktoś, kto był najcenniejszy, kto ustawiał wokół ciebie fizykę, ktoś, bez kogo może wyłączyć się grawitacja, a tabliczka mnożenia stracić ważność, gdy ten ktoś znika, możesz dalej żyć, chodzić, jeść, odbierać telefony. Po prostu za tobą dryfuje nadpalona dziura. Coś cały czas do ciebie nadbiega, aby schwycić cię za szyję, przylepić się do ciebie i już nie puścić, coś wystającego z tej dziury” - Kuba Żulczyk (Radio Armageddon)

Tego dnia krew rozlała się po chodniku tysiącem tulipanów i tysiącem łez i tylko jednym zdaniem, Zdanie to było naskrobane niezastuganym ołówkiem, na małym świstku kartki w kratkę. Zdawało się ono krzyczeć - "To wszystko na ten temat! "

od soboty do soboty

2009-08-15T03:40:00.001+02:00

"Co jest najśmieszniejsze w ludziach:
Zawsze myślą na odwrót: spieszy im się do dorosłości, a potem wzdychają za utraconym dzieciństwem. Tracą zdrowie by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie. Z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości. Żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli."

Paulo Coelho (ur. 1947) Być jak płynąca rzeka

Polaroid photo

2009-08-04T23:29:00.003+02:00

Bo dostałem dziś zjebkę, że zaniedbałem bloga, że prawdopodobnie nie robię zdjęć! Robię zdjęcia ale nie mam jak wywołać.
Ale mam jeszcze ściankę polaroida!

Polaroid

2009-08-04T03:31:00.001+02:00

Czasami bywa tak, że ludzie z którymi pracujesz czy się przyjaźnisz ,( a jeszcze lepsze gdy te dwie czynności spełniasz za jednym razem) czytają w Twoich myślach (albo Ty w ich). Mianowicie od 2 tyg szukam ścianki do średniego do obsługi Polaroida i praktycznie kupiłem, praktycznie jest mój, praktycznie mam go w rękach (czemu na paczkę trzeba czekać?! ja chcę już!!)

W dniu, w którym kupiłem, mój przyjaciel i zarazem wspólnik napisał mi na okropnym polskim komunikatorze (kurwa! dlaczego cały świat korzysta z AIM czy ICQ, a polacy muszą mieć GG?! ale dobra anyway...), a więc gdzie ja to byłem? Aha, właśnie. Napisał mi coś takiego: ( aa to oczywiście jest tylko część wiadomości jaką dostałem, żeby nie było:P)

"KONIECZNIE KUPUJEMY POLAROIDA"

czy to jest telepatia? czy ona działa też przez ocean? nie wiem.

Grunt, że wiem co będziemy robić po przyjeździe!:)

puenta jest taka, że nie ma puenty ale ja wiem że i tak jest...

od soboty do soboty

2009-07-25T12:13:00.002+02:00

"Pesymista twierdzi, że wszystkie kobiety to nierządnice. Optymista twierdzi, że nie, ale ma nadzieję”

Julian Tuwium

od soboty do soboty

2009-07-18T16:50:00.006+02:00

Postanowiłem poświęcić czas by w każdą sobotę zamieścić cytaty z ciekawych, przeczytanych przeze mnie książek, wysłuchanych piosenek, oglądniętych filmów, znalezionych na stronach www, w gazetach i bógjedenwiejeszczeczego.

"Tylko przez krzyk masz szansę być zauważonym"

A Jezusowi Kazali Spać - A mówili, że nie dożyję zimy

Frustracje nieroba

2009-07-15T00:32:00.000+02:00

Z czego chciałbyś żyć? - zapytała ciotka

- Z fotografii.

O tak fotograf to dobry zawód, lekka praca, dużo zarabia, a jakie zdjęcia konkretnie chcesz robić?

- Ślubne.

O tak to pracujesz tylko w weekend i potem masz wolne. Gratuluje pomysłu i bardzo dobrze dla Ciebie, że masz jakąś pasję i dążysz do celu.

- ...

A ile zarabiasz na takim ślubie?

- pieniądze nie są ważne - odpowiedziałem spokojnie choć w środku już się gotowałem z irytacji...

Ludzie, którzy nigdy nie zarabiali w ten sposób nie mają zielonego pojęcia jak wygląda praca fotografa ślubnego. Żyją swoimi wyimaginowanymi przeświadczeniami o tym jak się pracuje, żyje i zarabia.

Już tłumaczę z punktu widzenia kogoś kto ima się fotografią ślubną jak wygląda cały jego tydzień w sezonie. Sezon ogólnie zaczyna się końcem kwietnia, kończy z reguły środkiem października, jest dosyć pracowytym okresem w życiu każdego ślubniaka.

Piątek wieczór, przygotowania, ładowanie akumulatorów, czyszczenie kart, sprawdzanie sprzętu, segregowanie potrzebnych rzeczy na uroczystość, spisywanie ew ostatnich pomysłów na plener, wczesny prysznic i możliwie jak najdłuższy sen.

Sobota. Poranek. W zależności od odległości jaką trzeba przebyć wsiada się w samochód i jedzie raz trzydzieści kilometrów raz dwieście, a raz czterysta. Zdjęcia u kosmetyczki z reguły koło 9 rano, ubieranie u pana młodego, ubieranie u panny młodej (czasem jedno mieszkanie), błogosławieństwo, podróż do kościoła, ślub, wyjście, podróż do restauracji, powitanie, pierwszy taniec, jedzenie, tańczenie, zabawa, posiłek, zabawy weselne, krojene tortu, jedzenie, zabawa, północ. Oczepiny, ściąganie podwiązek, krawatów, tańce,tzw. krzesełka etc. Sen.

Niedziela. Poranek. Śniadanie. Trzy, cztero, a czasem pięcio-godzinny plener z młodymi. Powrót do domu, a w jego trakcie zgrywanie zdjęć na laptopa. Dom. Backup zdjęć. Obiad. Wstępne przeglądnięcie zdjęć. Sen

Poniedziałek. Śniadanie. Obróbka zdjęć. Obiad. Inne czyności.

Wtorek. Śniadanie. Obróbka zdjęć. Obiad. Inne czyności.

Środa. Śniadanie. Obróbka zdjęć. Obiad.Zaniesienie zdjęć do wywołania.

Czwartek. Śniadanie. Odebranie zdjęć. Wklejanie do albumu (bite 2 godziny).Zrobienie galerii internetowej, nagranie płyt, spotkanie się z młodymi, oddanie materiału. GOTOWE...

(całość oczywiście napisałem w skórcie, bo młodzi nie zawsze mają czas się spotkać, bądź przez internet wybrać zdjęcia do albumu, do tego dochodzą spotkania z innymi parami, omawianie szczegółów, terminów, albumów, preferencji, pomysłów.

Tak na prawdę nad jednym ślubem pracuje się ładnych parę dni i trzeba się uwijać bo następny zbliża się wielkimi krokami. To na prawdę jest ciężka praca! Bolące plecy od noszenia sprzętu cały dzień, nie wyspanie, ogólne zmęczenie. Nie daj boziu ktoś jeszcze pracuje w studio, to wtedy idzie się spać w piątek o trzeciej, czwartej w nocy i wstaje na 7 rano najpóźniej by rano jechać na ślub i nie spać znów do pierwszej, czy drugiej w nocy...

Więc niech nikt mi nie mówi, że za leżenie do góry nogami dostajemy spore pieniądze bo nie ma nic za darmo i trzeba pracować by coś mieć...

A w dodatku nadepnąłem na bąka (zwanego przez tubylców bumblebee) i wkurzony chodze bo napuchniętą stopę mam...

Tęsknota

2009-07-11T15:50:00.002+02:00

Kiedy się gdzieś wyjeżdża na dłużej np. pół roku, na początku tęskni się niesamowicie za ludzmi, z którymi zostaje Ci kontakt poprzez maila, telefon albo jakiś komunikator. Z czasem to wszystko zaczyna jakby nieco słabnąć i mimo, że rozmawiasz z tymi ludźmi codziennie to i tak zaczynają Ci się robić oni troszkę obojętni i już nie tęsknisz do tego stopnia by kupić pierwszy lepszy bilet do pociągu, autobusu, samolotu lub by wsiąść w samochód i przejechać dwieście, pięcet, tysiąc, dwa tysiące kilometrów.

Niestety z fotografią jest tak samo, kiedy z jakiegoś powodu przestajesz robić zdjęcia (z reguły jest to brak czasu) to zaczynasz zapominać jak się czujesz gdy idziesz robić jakąś sesję, gdy wstajesz rano i idziesz do czatowni, gdy wybierasz się na miasto po'street'ować, gdy umawiasz się ze znajomymi trialowcami, DH, gdy jedziesz na rajd, et cetera.

Przez zapomnienie, niepamiętanie, niemożność przypomnienia, chwil, tych ważnych chwil, tych chwil, które sprawiają Ci tyle radości, przyjemności, satysfakcji, odrzucasz to wszystko rpzez niepamięć. Wolną chwilę czasu poświęcasz na szukanie w inetrciecie rzeczy które często nie są Ci wcale do życia potrzebne, czasem marnujesz czas, czasem czytasz książkę, czy słuchasz ulubionej/nowej płyty. Zaczynasz zapełniać czas w ten sposób by aby nawet na chwilę nie było możliwości wyjęcia aparatu z torby, torby która leży na dnie szafy, do której nikt nie zagląda, szafy w najstraszniejszym miejcu Twego domu.

Na całe szczęście ze znajomymi jest tak, że czasem oni to Ciebie napiszą, że chętnie Cię odwiedzą, zobaczą, zapraszają. Bądź Ty akurat wracasz i znów jest ochota się z nimi zobaczyć. Fotografia też do nas często przemawia,zaprasza, chce Cię odwiedzić. Emanuje z gazet, reklam, stoisk, telewizji, internetu, nasi znajomi, przyjaciele też robią zdjęcia, czasem podeślą coś by się pochwalić i wtedy przychodzi do głowy myśl, ale mu zazdroszczę, też chciałbym zrobić takie.

W tym momencie trzeba wziąć grubą, deskę albo duży kamień i mocno się uderzyć w głowę! Czemu ja nie zrobiłęm tego zdjęcia? Czemu moje pomysły leżą zapisane na papierze w teczce w szufladzie w biurku? Bo jestem leniem, bo jestem głupi, nie mam czasu na coś co sprawia mi przyjemność! Bo zapycham sobie wolny czas pierdołami, zamiast zająć się tym co na prawdę kocham!

Każdy tak ma, ja tak miałem , Ty miałeś, on będzie miał. Na szczęście ja miałem pod ręką tą dużą deskę, a teraz mam znów zapas filmów, miejsce, chęć. Każdemu życzę powrotu do fotografi i jeszcze większej satysfakcji niż dotychczas!

Pustka

2009-07-11T00:29:00.002+02:00

Gołym okiem widać, że zaniedbałem bloga i to aż głowa boli, ale nie martwcie się bo przerwa trwa tylko wakcje jak chodzi o umieszczanie zdjęć, natomiast teksty będą średnio raz może dwa na tydzień, a tymczasem zapraszam do oglądnięcia mojego drugiego, nieco starszego bloga...

SPEECHLESSPHOTO BLOG

Sprzętowe przechwalanki

2009-07-09T21:06:00.005+02:00

Z racji iż jestem dosyć daleko od mego ukochanego rodinala nie będę raczej zbyt prędko publikował niczego innego jak moje krótkie przemyślenia...

Dzisiejszym tematem moich rozważań (ale to brzmi), jest przechwalanie się. Wiadomo pycha i zazdrość są grzechami według wierzeń chrześcijańskich, a ludzie często lubią wzbudzać u innych zazdrość poprzez własną pychę by czuć się lepiej i ogólnie się dowartościować. Ile razy na forach internetowych można spotkać podpisy w postach w stylu:

Canon 30d,40d,50d, 5d, 5D MARKII NOWY zrobione na razie 2klatki, Canon 14mm f/2.8 L,Canon 16-35 f/2.8 L, Canon 35mm f/1.4 L, Canon 50mm f/1.2 L, Canon 85mm f/1.2 II L, Canon 70-200 f/2.8 IS L, Canon 100-400 f/4.5-5.6 IS L, Sandisk 4GB EXTREME II, Sandisk 2GB EXTREME III, Sandisk 4GB EXTREME IV, Sandisk 8GB EXTREME III, Sandisk 16GB EXTREME IV, Plecak tamrac adventure 5550, Lowepro NOVA 4, Lowepro COMPUTREKKER AW, Filtry Cokin ND połówkowe od 0.3 do 1.2, Polar Hama 72mm, 82mm, UV B+W na wszystkie szkła, pokrowce, kabel usb 10m BELKIN, SONY VAIO, MANFROTTO 055XPRO B + głowica + pokrowiec manfrotto, pasek lowepro...

etc..

Na litość koguta! Zacznijcie do cholery robić zdjęcia! zamiast chwalić się sprzętem. Ja wiem, macie zamożne portfele, nie macie na co wydawać pieniędzy, więc kupujecie sprzęt by się nim chwalić na forach. Idę o zakład, że więcej czasu spędzacie na forach internetowych radząc początkującym jak zrobić zdjęcie podczas gdy wy ostatnie zdjęcie zrobiliście tak dawno, że nie jesteście w stanie sobie przypomnieć.

Każdy ma sprzęt na jaki go stać lub jaki mu potrzeba, zamiast robić sobie podpis zajmujący połowę kartki a4 z dokładnym rozpisem waszego sprzętu, (z dokładnością do dokładnej nazwy szmatki do czyszczenia optyki), zacznijcie korzystać z tego co macie...

Homonty i jego remonty

2009-06-24T18:48:00.003+02:00

Z tego oto właśnie powodu mój blog przeżył śmierć kliniczną, która jak wiadomo jest na szczęście, z defnicji krótka. Na szczęście już znalazła się chwilka czasu co zresztą widać po poście poniżej, a teraz wybaczcie moi drodzy uciekam do studia znowu (mam nadzieję że efekty nie będą mizerne i że zaprezentuje coś do końca tego tygodnia)

eM

2009-06-24T18:15:00.006+02:00

Z powodu remontów (będzie na to poświęcony odzielny post) miałem małą przerwę w pisaniu bloga. Natomiast z robieniem zdjęć było wręcz przeciwnie gdyż zorganizowałem sesję mojej najukochańszej modelce Monice.

Monika to fenomenalna dziewczyna, której pasją jest taniec, jest zawsze uśmiechnięta i pogodna, nigdy się nie obraża i w ogóle kochana jest! Można z nią zorganizować każdy chory pomysł i nigdy się nie krzywi gdy musi przyjąć jakąś dziwną i mało wygodną pozę...

Poniższe pochodzą już z sprawdzonego i wytestowanego filmu kodaka T-max 100, w którym zakochałem się po raz kolejny ponieważ nie dosyć iż kapitalnie nadaje się do reporterki to jeszcze w studio daje znakomite efekty! Zresztą co będę opowiadał, sami widzicie...

Reasumując te zdjęcia to mój magiczny trójkącik - Ukochana modelka - Ukochany aparat - Ukochany film.... Jak coś mogłoby pójść źle?!

Tego dnia poszedłem spać o 3:30 w nocy, potem pobudka o 7 i zasuwka na ślub do 2 w nocy... Wyśpię się jak umrę...